เคลื่อนตัวจากด้านนอกเข้ามาในเรือน
“พี่ใหญ่!” เมื่อเห็นผู้ที่เข้ามา ลู่ยวนจึงเอ่ยเรียกอย่างดีใจ
“น้องสอง น้องสี่ พวกเจ้าไม่เป็นไรกระมัง” ลู่เฟยเห็นผู้คนในลานบ้านก็รู้ว่าคนเหล่านี้มาหาเรื่องอีกแล้ว
คนพวกนี้มักจะรอจังหวะตอนที่เขาไม่อยู่มาหาเรื่องทุกครั้ง กว่าเขาจะกลับมา น้องชายน้องสาวของตนก็ถูกรังแกไปเรียบร้อยแล้ว
“พี่ใหญ่ พวกเราไม่เป็นไร ท่านมิได้พบกับพวกพี่สามหรอกหรือ” ลู่ยวนถาม
“ได้พบแล้วละ” ลู่เฟยพูด
ถ้าหากมิใช่เพราะได้พบพวกเขา คราวนี้ตนคงไม่อาจหนีรอดออกมาจากเทือกเขาหมื่นอสูรได้แล้ว
เขาเพิ่งเอ่ยวาจาออกไป ลู่หย่วนก็วิ่งเข้ามา เมื่อเห็นร่างคนเกลื่อนพื้นจึงเอ่ยอย่างตกใจอยู่บ้างว่า “พี่รอง พวกท่านไม่เป็นไรกระมัง”
“ไม่เป็นไร” ลู่หมิงส่ายหน้า
“เจ้าพวกนี้แห่กันมาอีกแล้ว!” ลู่หย่วนกระทืบคนบนพื้นอย่างแรงสองที
จากนั้นพวกซือหม่าโยวเล่อก็เดินเข้ามาจากข้างนอก เมื่อเห็นคนในเรือนแล้วต่างพากันขมวดคิ้ว
“พี่รอง มือของท่านหายดีแล้วหรือ!” ลู่หย่วนเห็นมือของลู่หมิงไม่ดำเป็นตอตะโกอีกแล้วจึงวิ่งเข้าไปหาอย่างดีใจ
“ใช่ หายดีแล้วล่ะ” ลู่หมิงเผยรอยยิ้มเล็กน้อย เดิมทีคิดว่าคงได้แต่ตัดแขนตัวเองทิ้งเท่
