านั้น คิดไม่ถึงว่าจะหายดีแล้ว ทำให้เขาตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างยิ่ง
“แล้วจะทำเช่นไรกับคนพวกนี้ดีเล่า” ลู่เฟยเตะคนที่อยู่ข้างเท้าทีหนึ่งพลางเอ่ยถาม
“ทำให้พิการแล้วโยนออกไปเสีย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“พวกเจ้ากล้ารึ!” ลูกพี่ผู้นั้นตะคอก “พวกเราเป็นคนของใต้เท้าหลี่มู่เชียวนะ พวกเจ้ากล้าแตะต้องพวกเราอย่างนั้นหรือ รนหาที่ตายสินะ”
“ที่แท้ก็เป็นสุนัขรับใช้ของหลี่มู่กันหมดเลยนี่เอง!” ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มเย็น “เมื่อครู่ข้าก็บอกแล้วว่า ข้ารังเกียจการที่ผู้อื่นบอกข้าว่าเป็นสุนัขรับใช้ของหลี่มู่ที่สุดเลย ข้ามิอาจแตะต้องคนของสมาคมนักหลอมยา แล้วยังมิอาจแตะต้องพวกเจ้าได้ด้วยอย่างนั้นหรือ”
“ปกติพวกเขาก็คอยรังแกผู้อ่อนแอและผู้ที่มาจากภายนอกเมืองวิเศษอยู่ตลอด ทำเรื่องชั่วช้ามาไม่น้อยเลยละ ทำให้พวกเขาพิการไป พวกเขาจะได้ทำเรื่องชั่วไม่ได้อีก” ลู่ยวนพูด
“ข้าก็รู้สึกว่าข้าอยากจะทำเช่นนี้มาตั้งนานแล้ว!” ลู่เฟยเดินเข้ามาแล้วเอ่ยว่า “พวกเจ้ามิใช่สุนัขรับใช้ของหลี่มู่หรอกหรือ ข้าอยากจะเห็นนักว่าเจ้านายของพวกเจ้าจะดีต่อพวกเจ้าสักเพียงใดกัน”
พอพูดจบเขาก็เหยียบลงบนท้องน้อยของคนเหล่านั้นแล้วกระทืบจนพิการ
