“น้องสาม มา โยนออกไปที”
“ได้เลย พี่ใหญ่”
สองพี่น้องโยนผู้มาเยือนออกไปจนหมด หลังจากนั้นจึงปิดประตูลงเสียงดังปัง
คนเหล่านั้นนอนแผ่อยู่บนพื้น ไม่อยากจะเชื่อว่าตนเองได้กลายเป็นคนพิการไปเสียแล้ว
ผู้คนล้อมวงเข้ามามุงดูมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นคนที่นอนแผ่อยู่ แต่ละคนก็พากันตกตะลึง
“เป็นพวกเขาไปได้อย่างไรกัน พวกเขามิใช่ลูกน้องของหลี่มู่หรอกหรือ”
“สวรรค์เอ๋ย กล้าแตะต้องแม้กระทั่งคนของหลี่มู่ พี่น้องตระกูลลู่พลิกฟ้าดินเสียแล้วสิ!”
“หึๆ ถ้าหากข้าเป็นพวกเขาก็คงพลิกฟ้าดินไปตั้งนานแล้ว ไม่เห็นหรือว่าตลอดหลายปีมานี้พวกเขาพี่น้องถูกรังแกจนมีสภาพอย่างไรไปเสียแล้วน่ะ”
“ก็จริง ตระกูลนี้ถูกพวกเขาย้ายข้าวของไปจนเกลี้ยงแล้ว”
“พวกเขาจะทำเช่นไรได้เล่า รุ่นผู้ใหญ่ของตระกูลล้วนเกิดเรื่องจนลาจากโลกนี้ไปกันหมดแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงแค่เด็กสี่คนเท่านั้น แล้วจะต่อสู้เอาชนะตระกูลหลี่ได้อย่างไร”
“เฮ้อ… เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องของรุ่นผู้ใหญ่ทั้งสิ้น ตอนนี้กลับต้องให้เด็กไม่กี่คนนี้มารับผลกรรมแทนเสียอย่างนั้น”
“ตอนนี้พวกเขาทำให้คนของหลี่มู่พิการเสียแล้ว เกรงว่าจะต้องเผชิญกับการเอาคืนของอีกฝ่ายน่ะสิ!”
“เฮ้อ… ช่างเป็นเด็
