าดเจ็บไปแล้ว พี่ใหญ่จะมาบาดเจ็บอีกคนไม่ได้นะ”
“แค่กๆ”
ขณะนี้เอง ประตูห้องนอนห้องหนึ่งก็เปิดออก ชายหนุ่มใบหน้าซีดขาวผู้หนึ่งเดินออกมา บนแขนของเขาพันผ้าพันแผลเอาไว้ด้วย เขาก็คือพี่รองลู่หมิงแห่งตระกูลลู่นั่นเอง
“น้องสาม เจ้าไปหยุดพี่ใหญ่เดี๋ยวนี้เลย จะต้องพาเขากลับมาอย่างปลอดภัยให้ได้นะ” ลู่หมิงใช้มือซ้ายยันประตูเอาไว้พลางมองลู่หย่วน
“พี่รอง ร่างกายท่านอ่อนแอเช่นนี้ แล้วจะออกมาทำไมกันเล่า!” ลู่ยวนเข้าไปพยุงลู่หมิงเอาไว้
“ข้าไม่เป็นไรหรอก น้องสาม เจ้ารีบไปเร็วเข้าสิ!” ลู่หมิงตะคอกอย่างร้อนใจ
“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” ลู่หย่วนรับคำ หลังจากนั้นจึงพูดกับพวกซือหม่าโยวเย่ว์ว่า “ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะ เรื่องนี้ข้า…”
“ที่นั่นมีสัตว์อสูรเทพที่เทียบเคียงได้กับระดับจ้าววิญญาณ ถ้าหากพี่ใหญ่ของเจ้าไปที่นั่นแล้วเจ้าไปคนเดียว ไม่แน่ว่าอาจจะประสบอันตรายเช่นเดียวกันก็ได้นะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ต่อให้เป็นเช่นนั้นข้าก็จะไปอยู่ดี! ต่อให้ข้าต้องเอาชีวิตไปทิ้ง ก็ต้องพาพี่ใหญ่กลับมาให้จงได้!” ลู่หย่วน พูดอย่างแน่วแน่
“เช่นนี้แล้วกัน พี่ใหญ่ พวกท่านไปกับเขาที” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางมองพวกซือหม่าโยวหมิง
“ได้สิ
