” พวกซือหม่าโยวหมิงก็เห็นใจพี่น้องเหล่านี้เป็นอย่างยิ่ง ถ้าหากให้เขาไปตามลำพัง ไม่แน่ว่าอาจต้องเอาชีวิตสองพี่น้องไปทิ้งกลางป่าเขาจริงๆ ก็เป็นได้
“ไม่ต้องหรอก ที่นั่นอันตรายถึงเพียงนั้น…” ลู่หย่วนยังพูดปฏิเสธไม่ทันจบประโยคก็ถูกขัดขึ้นเสียก่อนแล้ว
ซือหม่าโยวเล่อก้าวเข้าไปคว้าตัวเขาเอาไว้แล้วพูดว่า “ถ้าหากเจ้ายังไม่ไปอีก อาจจะสายเกินไปแล้วจริงๆ ก็ได้นะ”
เจ้าอ้วนชวีและเว่ยจือฉีก็ตามไปด้วย เหลือเอาไว้เพียงแค่ซือหม่าโยวเย่ว์และเป่ยกงถังเท่านั้น
“ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านมีนามว่าอย่างไรกันบ้าง” ลู่หมิงเดินเข้ามาโดยมีลู่ยวนช่วยประคองเอาไว้
“ซือหม่าโยวเย่ว์”
“เป่ยกงถัง”
ลู่หมิงมองซือหม่าโยวเย่ว์พลางถามว่า “เป็นคนตระกูลซือหม่าหรือ”
“ใช่แล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“วันนี้พวกเจ้ามาที่นี่ มีธุระอันใดหรือ” สีหน้าของลู่หมิงไม่น่าดูแต่อย่างใดเลย เขาเอ่ยว่า “ข้าเคยบอกไปแล้วว่ามรดกของครอบครัวเราถูกทำลายไปนานแล้ว ต่อให้พวกเจ้ามาก็หาอะไรไม่พบอยู่ดี หรือจะบอกว่าพวกเจ้าก็คิดจะมาที่นี่เพื่อขนย้ายข้าวของของพวกเราเหมือนคนพวกนั้นกันเล่า”
“หา?” ซือหม่าโยวเย่ว์และเป่ยกงถังต่างตกตะลึงแล้วเอ่ยว่า “ย้ายข้าวของอะไร
