กหลี่มู่เผาร่างกายเพราะขัดแย้งกับเขา ข้าพยายามเสาะหาต้นหญ้าแรดสีแดงเข้มเพื่อรักษาเขามาโดยตลอดเลย”
“แผลไฟไหม้แค่ใช้ยาวิเศษรักษาบาดแผลก็พอแล้วมิใช่หรือ เหตุใดตั้งเนิ่นนานยังไม่หายอีกเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ยังไม่เคยพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน
“เพราะเปลวเพลิงของหลี่มู่ผู้นั้นมิใช่เปลวเพลิงธรรมดาน่ะสิ ยารักษาบาดแผลทั่วไปจึงไร้ประโยชน์” สีหน้าของลู่หย่วนเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
ซือหม่าโยวเย่ว์นึกขึ้นได้ว่าเคยพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน บอกว่าแผลไฟไหม้ที่ถูกเปลวเพลิงชนิดอื่นแผดเผานั้นมิได้หายได้ง่ายเช่นนั้น เธอจึงเกิดความสนใจในเรื่องนี้ขึ้นมาในทันที
“ถึงแม้ว่าต้นหญ้าแรดอายุสองร้อยปีจะหาได้ยาก แต่ก็ใช่ว่าจะหาไม่ได้เลย เหตุใดเนิ่นนานถึงเพียงนี้แล้วพวกเจ้ายังหาไม่พบอีกเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ใช่ ร้านสมุนไพรขนาดใหญ่ล้วนมีขายกันหมดจริงๆ แต่สถานะของหลี่มู่ผู้นั้นในเมืองวิเศษสูงส่งอย่างยิ่ง เขาลั่นวาจาเอาไว้ว่าห้ามขายต้นหญ้าแรดให้กับพวกเรา มิฉะนั้นก็เท่ากับเป็นศัตรูกับเขา ดังนั้นพวกเราจึงมิอาจซื้อต้นหญ้าแรดจากร้านสมุนไพรได้ จึงได้แต่อาศัยโชคมาเสาะหาในตลาดเสรีเช่นนี้เท่านั้น ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้พบดังเช่นวันนี้
