จึงขาดไปคนหนึ่งเล่า”
“ตอนนี้โอวหยางยังไม่มาน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์เอ่ยตอบ
“เขาแยกจากพวกเจ้าไปเสียแล้วหรือ” มีคนตระกูลหั่วถามขึ้น
“ไม่ใช่ ตอนนี้เขายังจัดการธุระอยู่ที่อาณาจักรทักษิณายาตรน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ระหว่างทางมาที่นี่ก็ได้ยินเรื่องเกี่ยวกับอาณาจักรทักษิณายาตร ราชวงศ์ใช้แซ่โอวหยางพอดี สหายผู้นั้นของพวกเจ้าคือองค์รัชทายาทองค์ก่อนที่เพิ่งกลับมาอย่างนั้นหรือ” หั่วเจิ้งซิ่งนึกขึ้นได้จึงเอ่ยขึ้น
ซือหม่าโยวเย่ว์อยากจะด่าว่ารู้ทั้งรู้ยังมาถามทำไมอีก แต่ปากก็ยังตอบรับอย่างเคารพว่า “ขอรับ”
เธอพูดพลางเหลือบมองซือหม่าโยวหยางปราดหนึ่ง ซึ่งเขาก็เข้าใจความหมายของเธอได้ในทันที จึงเอ่ยว่า “ท่านปู่หั่ว พวกเรากำลังคิดจะไปที่เมืองวิเศษกันอยู่พอดี พวกท่านอยากไปด้วยกันหรือไม่”
“ดีเลย พวกเราก็กำลังคิดจะไปที่นั่นอยู่ ไปพร้อมกันเลยก็ดีนะ” หั่วเจิ้งซิ่งพูด
ที่พวกตนมาก็เพราะอยากจะไปเมืองวิเศษพร้อมกันกับพวกเขา เนื่องจากระยะทางในช่วงหลังไกลกว่าระยะทางในช่วงแรกอยู่พอสมควร นอกจากนี้ยังอันตรายมากกว่าอีกด้วย ตระกูลหั่วและตระกูลซือหม่าก็นับได้ว่าเป็นมิตรต่อกัน จึงอยากร่วมทางไปด้วยกัน
ตระกูลหั่วนำตัวสัตว์อสูร
