ฝูงสัตว์อสูรเทพเข้ามาใกล้เขาภาพมังกรแล้ว คนจำนวนไม่น้อยเห็นพวกเขาวิ่งผ่านริมทะเลสาบมุ่งหน้ามายังหมู่บ้านภาพมังกร ในขณะที่ทุกคนกำลังคิดว่าคนตระกูลซือหม่าจะต้องตายอย่างไร้ข้อกังขาอยู่นั้นเอง รัศมีสีขาวก็สว่างวาบขึ้นมาจากริมทะเลสาบเล็ก ราวกับจะทำให้ทั่วท้องฟ้ายามราตรีสว่างไสว
“นั่นมันอะไรกันน่ะ!” มีคนร้องอุทานขึ้น
“นั่นมัน…ค่ายกลป้องกัน!”
“ค่ายกลป้องกันโอบล้อมพวกเขาเอาไว้แล้ว!”
“ริมทะเลสาบมีค่ายกลป้องกันได้อย่างไร”
“โง่น่า… ริมทะเลสาบมีค่ายกลป้องกันตั้งแต่เมื่อไหร่เล่า! นั่นมันค่ายกลป้องกันที่คนตระกูลซือหม่าสร้างเอง!”
“พวกเขาเป็นแค่คนวัยเยาว์กลุ่มหนึ่งเท่านั้นมิใช่หรือ แล้วจะสร้างค่ายกลป้องกันได้อย่างไร!”
“อา… ในบรรดาพวกเขาจะต้องมีปรมาจารย์ค่ายกลอยู่อย่างแน่นอน มิฉะนั้นคงไม่มีทางสร้างค่ายกลได้หรอก!”
“เฮอะ… เจ้าเพิ่งจะรู้หรือ พี่โยวหลินก็เป็นปรมาจารย์ค่ายกลอย่างไรเล่า!” หั่วจือเจียวพูดอย่างลำพองใจ
ในขณะนี้บนใบหน้าของนางไม่มีความกังวลใจอยู่อีกต่อไป มีค่ายกลป้องกันทั้งที พวกเขาย่อมผ่านภัยพิบัติในครั้งนี้ไปได้อย่างปลอดภัยแน่นอน!
“ไม่ใช่หรอก ข้ารู้จักค่ายกลของโยวหลิน เขาไม่อาจสร้างค่ายกลป้องกัน
