เมื่ออูหลิงอวี่เห็นหมัวซา ความรู้สึกที่มาจากวิญญาณทำให้ร่างกายเขาสั่นสะท้าน เขาจ้องมองหมัวซาตรงๆ
มารเฒ่าเห็นปฏิกิริยาของเขาก็รู้ว่าต้องไม่ผิดแน่นอน จึงเอ่ยพึมพำว่า “เป็นเผ่าพันธุ์ทมิฬจริงๆ เสียด้วย”
ขณะนี้กลับกลายเป็นว่าซือหม่าโยวเย่ว์ถูกพวกเขาสามคนละเลยไปเสียแล้ว แต่ก็ไม่อยากเข้าไปมีส่วนร่วมกับพวกเขาในเวลานี้
“พวกเราเป็นคนคนเดียวกันจริงๆ หรือ” อูหลิงอวี่มองหมัวซา เขารู้สึกว่าความรู้สึกเช่นนี้ออกจะแปลกประหลาดอยู่สักหน่อย
แต่ไม่ว่าใครที่ได้เห็นวิญญาณอีกครึ่งหนึ่งของตัวเอง ก็ต้องรู้สึกไม่เป็นธรรมชาติอยู่แล้วสิ
“ข้าคิดมาโดยตลอดว่าอีกครึ่งหนึ่งของเจ้าน่าจะเป็นสิ่งมีชีวิต คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเพียงแค่วิญญาณดวงหนึ่งเท่านั้น” มารเฒ่าพูดพลางหันไปมองหมัวซาแล้วเอ่ยอย่างตกตะลึงว่า “ดวงวิญญาณที่ถึงขนาดดำรงอยู่ตามลำพังได้ วิญญาณก่อนตายของเจ้าคงต้องกล้าแกร่งเป็นอย่างยิ่งเลยสินะ!”
“เขาเป็นตัวประหลาด” ซือหม่าโยวเย่ว์ที่อยู่ข้างๆ พูด “ถ้ามิใช่หลายหมื่นปี ก็ต้องเป็นหลายแสนปีแล้วละ”
มารเฒ่ามองหมัวซาแล้วรู้สึกว่ายิ่งมองก็ยิ่งคุ้นเคย จึงเอ่ยว่า “เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่ารูปลักษณ์นี้ของเจ้าช่างคุ้นตาเสียเหลือเกิน เจ้าช
