ัวซาพูดจบก็กลับเข้าไปในสร้อยข้อมือม่านถัว
“ตอนนี้วิญญาณของท่านอ่อนแอเกินไป มิอาจทำการผสานรวมได้” ซือหม่าโยวเย่ว์รู้ว่าอุปนิสัยของหมัวซาไม่ชอบการอธิบาย จึงพูดว่า “นอกจากนี้เขายังมิอาจไปจากข้าได้ในตอนนี้ด้วย”
“ไปจากเจ้าไม่ได้อย่างนั้นหรือ” อูหลิงอวี่หรี่ตา วาจาประโยคนี้ทำให้เขาไม่เป็นสุขเอาเสียเลย!
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าแล้วพูดว่า “หมัวซากับข้าได้ทำพันธสัญญาระหว่างกันเอาไว้ บอกว่าตอนนี้ข้ามีพลังยุทธ์ไม่เพียงพอ ถ้าหากฝืนถอนออกไป หากข้าไม่ตายก็ต้องพิการ ส่วนเขาก็จะมิอาจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ นอกจากนี้ท่านเองก็ยังต้องการเวลาในการฟื้นฟูพลังวิญญาณของท่านด้วย”
“เจ้าทำพันธสัญญากับเขาเอาไว้อย่างนั้นหรือ” มารเฒ่ามองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างประหลาดใจ นั่นคือพญามารเมื่อหลายหมื่นปีก่อนเชียวนะ แต่กลับทำพันธสัญญากับเด็กน้อยอย่างเธอนี่น่ะหรือ
ซือหม่าโยวเย่ว์ลูบจมูกแล้วเอ่ยว่า “ทำไปโดยไม่ได้ไตร่ตรองให้ดีน่ะสิ”
หลังจากนั้นเธอจึงเล่าให้ฟังว่าทำพันธสัญญากับหมัวซาได้อย่างไร มารเฒ่าได้ฟังแล้วจึงทอดถอนใจ
“มิน่าเล่าตอนนั้นข้าไปยังเทือกเขาผู่สั่ว แต่กลับหาเขาไม่พบ” อูหลิงอวี่พูด “คลาดกับเขามาตั้งหลายปี แ
