ญาณมาต้านทานกัลป์โอสถ แต่มารเฒ่ากลับใช้พลังยุทธ์ของตนขับไล่เมฆกัลป์ไปได้อย่างง่ายดาย
ช่างแกร่งกล้าเกินไปเสียแล้ว!
มารเฒ่าร่อนลงบนพื้นดินแล้วหยิบขวดหยกออกมาเก็บยาวิเศษสามเม็ดลงไปอย่างพึงพอใจ
“ฮ่าๆ เป้าหมายหลักในการมาที่นี่สำเร็จแล้วสิ!” มารเฒ่าพูดพลางหัวเราะเสียงดังลั่น
ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกได้ว่าเขาเบิกบานใจอย่างแท้จริง รู้ว่าเขาดีใจเพราะอูหลิงอวี่จะได้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้ จึงแอบชื่นชมในใจว่าถึงแม้เขาจะเรียกอูหลิงอวี่ว่าเจ้าเด็กบ้าอยู่ทุกคำ แต่ในใจของเขากลับใส่ใจเจ้าคนผู้นั้นเป็นอย่างยิ่ง
เธอลูบไล้สร้อยข้อมือม่านถัวแล้วเกิดความมั่นใจขึ้นมา
“เอาละ พวกเรากลับกันดีกว่านะ” มารเฒ่าเก็บเตาหลอมยาแล้วเอ่ยขึ้น
“ท่านอาจารย์ ท่านไม่นำยาวิเศษไปมอบให้ศิษย์พี่หรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
ถึงแม้ว่าอูหลิงอวี่จะดูสบายดี แต่เธอรู้ว่าสถานการณ์ของเขาย่ำแย่เป็นอย่างยิ่ง วิญญาณอ่อนแออย่างที่สุด
“จะให้ข้าไปหาเจ้าเด็กนั่นได้อย่างไรกัน เห็นตำหนักผู้วิเศษแล้วไม่สบายใจเอาเสียเลย” มารเฒ่าพูดพลางหยิบก้อนหินแวววาวใสกระจ่างก้อนหนึ่งออกมา ก่อนจะใส่พลังวิญญาณเข้าไปในนั้น ก้อนหินจึงเปล่งประกายอันเจิดจ้าออกมา
“เจ้าเด็กบ้า โผล
