ดถึงชาติก่อนขึ้นมากันนะ”
เธอหยุดอยู่บนหน้าผาครู่หนึ่ง ในขณะที่เธอกำลังจะจากไปนั้นเองก็ได้กลิ่นหอมหวานอย่างหนึ่งโชยมา
“บุปผาร้อยใบ!” เธอลุกขึ้นยืนแล้วดมอย่างละเอียดทีหนึ่งก่อนจะเอ่ยอย่างดีใจว่า “บุปผาร้อยใบจริงๆ ด้วย! กลิ่นดอกไม้หอมขนาดนี้ ดอกคงจะผลิบานแล้วสินะ คิดไม่ถึงว่าจะโชคดีอย่างนี้ พอออกมาก็ได้เจอบุปผาร้อยใบเลย!”
กลิ่นดอกไม้นั้นโชยมาจากด้านล่างของหน้าผา เธอก้มตัวลงไปมอง จากนั้นจึงเหาะลงไป
“วะฮะฮ่า… ในที่สุดก็รอจนดอกไม้บานเสียที เจ้าดอกไม้แสนงามจ๋า รีบให้ข้าเด็ดเจ้าเร็วเข้าสิ!”
ซือหม่าโยวเย่ว์มาถึงข้างล่างก็เห็นชายชราผอมบางคนหนึ่งกำลังนั่งยองอยู่ที่ริมหน้าผาพลางหัวเราะด้วยน้ำเสียงอันหยาบโลน
เธอเห็นเขาขุดบุปผาร้อยใบขึ้นมาหมดแม้กระทั่งต้นและราก ก่อนจะวางลงในกล่องไม้จันทน์อย่างระมัดระวัง จึงรู้ว่าอีกฝ่ายก็เป็นคนที่รู้จักรักถนอมสมุนไพรคนหนึ่งเช่นเดียวกัน
เดิมทีคิดว่าจะได้โอกาสมาเปล่าๆ แต่คิดไม่ถึงว่าจะมีคนชิงตัดหน้าไปเสียก่อนแล้ว เธอไม่คิดจะไปช่วงชิง จึงหมุนกายเดินกลับมา
“เจ้าเด็กคนนี้ช่างแปลกประหลาดนัก ในเมื่อถูกกลิ่นของดอกไม้ดึงดูดลงมาทั้งที แล้วเหตุใดจึงจากไปโดยไม่พูดไม่จาเสียอย่
