“ตระกูลน่าหลานหรือ” เหยียนลู่ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยว่า “ตระกูลน่าหลานไม่อยู่ เก็บไว้ก็เก็บไว้สิ ให้คนตระกูลซือหม่าก่อนเถิด”
“ไม่ได้” หลี่มู่พูด “คนตระกูลน่าหลานมาถึงแล้ว จะมาถึงที่นี่ในวันนี้แหละ”
“แบ่งห้องมาสักจำนวนหนึ่งมิได้เลยหรือ” เหยียนลู่เริ่มโมโหขึ้นมาเสียแล้ว
“ศิษย์น้องหญิง ข้าคุยกับคนตระกูลน่าหลานเอาไว้เรียบร้อยแล้ว พอถึงตอนนั้นจะมาอธิบายให้พวกเขาฟังก็มิใช่เรื่องง่ายเลยนะ” หลี่มู่พูด
“ท่าน… ได้… เช่นนั้นที่นี่ก็ยกให้ท่านไปแล้วกัน ข้าจะพาพวกเขาไปที่อื่น” เหยียนลู่พูดอย่างโมโห
“ศิษย์น้องหญิง พวกเขาก็แค่คนที่เจ้ารู้จักระหว่างทางเท่านั้น ไม่เห็นจะต้องไปสนใจพวกเขาเลยนี่” หลี่มู่เอ่ยอย่างไม่พอใจ
“พวกเขาเคยช่วยข้า ข้าพูดเอาไว้แล้วว่าจะพาพวกเขาไปเมืองวิเศษ แล้วจะทิ้งพวกเขาเอาไว้กลางทางได้อย่างไรกัน ในเมื่อท่านบอกว่าท่านจะรอคนตระกูลน่าหลานอยู่ที่นี่ เช่นนั้นข้าก็จะไปอยู่กับพวกเขาแล้วกัน” เหยียนลู่พูดจบแล้วเดินจากไป
“ศิษย์พี่หญิง!”
“ศิษย์น้องหญิง!”
“คุณหนู!”
“ศิษย์พี่ ศิษย์พี่หญิงนาง… แล้วตอนนี้จะทำเช่นไรกันดีเล่า” หงสยามองหลี่มู่
หลี่มู่หัวเราะอย่างเย็นชาแล้วเอ่ยว่า “โรงเตี๊ยมในหมู่บ้
