านล้วนเต็มหมดแล้ว ศิษย์น้องหญิงไปก็เสียเวลาเปล่า พอไม่มีที่พัก นางก็ต้องกลับมาเองนั่นแหละ”
“เช่นนั้นคนพวกนั้น…” หงสยาพูดอย่างเป็นกังวลอยู่บ้าง
“ไม่ต้องไปสนใจหรอก จะตายก็ให้ตายไป!” หลี่มู่พูดจบก็หมุนกายกลับไปยังโต๊ะเมื่อครู่
เหยียนลู่มาถึงบนถนนแล้วจึงนึกถึงพวกซือหม่าโยวเย่ว์ขึ้นมา จึงหันไปพูดกับพวกเขาว่า “เมื่อครู่นี้ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะ ศิษย์พี่หลี่เป็นเช่นนี้อยู่เสมอ ข้าจะพาพวกเจ้าไปยังโรงเตี๊ยมอื่นแทนแล้วกัน”
ในเมื่อนางพูดเช่นนี้แล้ว พวกเขาจึงมิได้พูดอะไร เพียงแค่เดินตามนางไปเท่านั้น
“ศิษย์พี่ผู้นั้นของเจ้าร้ายกาจมากเลยหรือ” เจ้าอ้วนชวีถาม
“พรสวรรค์ค่อนข้างดี จึงได้รับความชอบพอจากท่านพ่อข้าเป็นอย่างมากเลยล่ะ” เหยียนลู่พูด “แต่ข้าไม่ชอบเขาเอาเสียเลย ไม่เคยชินกับท่าทางหยิ่งยโสของเขาน่ะ”
“เจ้ามิได้เป็นคุณหนูหรอกหรือ” เมื่อครู่เสี่ยวเอ้อร์เรียกนางเช่นนี้
“ต่อให้ข้าเป็นคุณหนู แต่พรสวรรค์ไม่เท่าเขา ในสายตาของผู้อื่น เขาจึงมีความสำคัญมากกว่าข้า” เหยียนลู่พูด “เอาละ อย่าพูดถึงเขาอีกเลย พวกเราไปดูโรงเตี๊ยมอื่นๆ กันดีกว่านะ”
น่าเสียดายที่พวกเขาเดินกันจนสุดถนนแล้วก็ยังไม่พบโรงเตี๊ยมที่มีห้
