พวกนางสักห้องหนึ่งสิ”
ซือหม่าโยวหยางตกใจอยู่บ้าง คิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะเอ่ยปากเรื่องเช่นนี้ออกมา แต่ก็ยังพยักหน้า แล้วพูดว่า “พวกเราก็พักกันเพียงแค่คืนเดียวเช่นกัน พวกเจ้าก็เบียดกันหน่อย แล้วย้ายออกมาสักห้องหนึ่ง”
“อ้อ” ผู้ที่ถูกเขาชี้ส่งกุญแจห้องให้กับหญิงสาวกระโปรงขาว
หญิงสาวกระโปรงขาวยิ้มให้เขา หลังจากนั้นจึงเงยหน้ามองไปทางซือหม่าโยวเย่ว์แล้วเอ่ยว่า “ขอบคุณมากนะ”
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าให้นางก่อนจะหมุนกายเดินขึ้นบันไดไป
สักครู่หนึ่ง พวกซือหม่าโยวหยางและซือหม่าโยวหลินก็มาเยี่ยมเธอ ระหว่างที่สนทนากันนั้นก็ถามเธอขึ้นมาว่าเพราะเหตุใดจึงต้องยกห้องให้กับหญิงสาวสองคนนั้นด้วย
ซือหม่าโยวเย่ว์ที่นอนอยู่บนเตียงเอ่ยว่า “หญิงสาวสองคนนั้นเป็นนักหลอมยาน่ะสิ”
“นักหลอมยาหรือ”
“อื้ม” ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “นอกจากนี้หญิงสาวกระโปรงขาวผู้นั้นยังมีระดับขั้นไม่น้อยเลยทีเดียว ข้าได้กลิ่นยาจางๆ จากบนร่างกายของพวกนาง นั่นเป็นกลิ่นที่มีเฉพาะในสถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยสมุนไพรมาเป็นระยะเวลายาวนานเท่านั้น”
“เจ้ายืนอยู่ไกลถึงเพียงนั้นยังได้กลิ่น เป็นจมูกสุนัขหรือไร” ซือหม่าโยวหยางพู
