วี่ ท่านจะไปไหนน่ะ”
อูหลิงอวี่แสดงท่าทีเหมือนเพิ่งจะมองเห็นนางพร้อมกับสีหน้าประหลาดใจรางๆ เขายิ้มน้อยๆ แล้วเอ่ยว่า “เวยเวยนี่เอง ข้าไม่ค่อยสบายน่ะ จึงอยากจะไปให้ท่านอาจารย์ดูสักหน่อย”
“ท่านไม่สบายอีกแล้วหรือ ถ้าอย่างนั้นให้ข้าไปส่งท่านดีกว่านะ” ไป๋เวยเวยมองเขาอย่างเป็นกังวล
“ไม่ต้องหรอก มีเจ้ากิเลนอยู่กับข้าทั้งคน ไม่ต้องรบกวนเจ้าเลย เจ้าตำหนักออกจากการปลีกวิเวกแล้ว ข้าจึงต้องกลับไปอีกครั้ง ต้องขอฝากตำหนักผู้วิเศษแห่งนี้ไว้กับเจ้าสักระยะหนึ่งด้วย” อูหลิงอวี่พูดปฏิเสธ
“แต่ท่านมีสภาพเช่นนี้แล้วจะกลับไปได้หรือ” ไป๋เวยเวยอยากจะเข้าไปพยุงเขา แต่กลับถูกเขาถอยห่างออกไปสองก้าว
“มีเจ้ากิเลนอยู่ด้วย ไม่เป็นไรหรอก” อูหลิงอวี่สบโอกาสพิงลงบนร่างเจ้ากิเลน
ถึงแม้ว่ากิเลนเพลิงจะดูแคลนเขาเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ยังให้ความร่วมมือกับเขา โดยพยุงเขาเอาไว้แล้วพูดกับไป๋เวยเวยว่า “นารีทิพย์ไม่ต้องเป็นห่วงเขาหรอกขอรับ ข้าจะพาเขากลับไปเอง”
ไป๋เวยเวยปล่อยมือแล้วเอ่ยว่า “ก็ได้ เจ้าต้องปกป้องเขาให้ดีล่ะ”
“แน่นอนขอรับ” กิเลนเพลิงจำแลงกายกลับเป็นร่างเดิมแล้วให้อูหลิงอวี่ขี่บนหลัง
“เวยเวย เรื่องของตำหนักผู้วิเศษ
