…”
“ปล่อยให้ข้าดูแลเถิด ข้าจะจัดการเป็นอย่างดีแน่” ไป๋เวยเวยพูด
“ดี เช่นนั้นข้าก็จะได้จากไปอย่างวางใจ เจ้ากิเลน พวกเราไปกันเถิด” อูหลิงอวี่พูดจบแล้วตบหลังเจ้ากิเลนเพลิงเบาๆ
กิเลนเพลิงที่แบกเขาไว้บนหลังทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าออกไปจากตำหนัก
จนกระทั่งออกไปไกลจากตำหนักแล้ว อูหลิงอวี่จึงค่อยกลับสู่สภาพปกติ เขาเอนตัวบนหลังเจ้ากิเลน สองมือประสานเอาไว้ที่ท้ายทอยด้วยความผ่อนคลายเป็นอย่างยิ่ง
“ท่านมิได้จะไปยังดินแดนอี้หลินหรอกหรือ แล้วจะให้ข้าวิ่งไปทำไมกัน!” กิเลนเพลิงหยุดเดิน
“ไปน่ะไปอยู่หรอก แต่ก่อนจะไปข้าอยากไปดูท่านอาจารย์เสียหน่อย ก่อนหน้านี้เขาบอกว่าอยากจะไปเที่ยวเล่นที่ดินแดนอี้หลิน ข้าจึงจะแวะรับเขาไปด้วย” อูหลิงอวี่พูด
“ที่นั่นมีอะไรน่าไปกัน” กิเลนเพลิงพูด “หรืออาจารย์ของท่านอยากจะไปพบใคร”
“มิใช่ ไปเพื่อเสาะหาเครื่องยาต่างหากเล่า เขาบอกว่ามีแค่ที่ดินแดนอี้หลินเท่านั้น” อูหลิงอวี่พูด
“ท่านก็รู้จักมิใช่หรือ แล้วเหตุใดจึงมิให้ท่านไปนำมาล่ะ” กิเลนเพลิงไม่เข้าใจ
“ใครจะไปรู้ว่าตาเฒ่านั่นคิดอะไรอยู่!” อูหลิงอวี่พูด “ตาเฒ่านั่นแปลกประหลาดถึงเพียงนั้น ไม่แน่ว่าอาจจะแค่อยากไปเที่ย
