นแดนอันกว้างใหญ่ไพศาลของพระองค์เท่านั้น ใช้เมืองเล็กๆ เมืองเดียวมาแลกกับการรับประกันว่าจะไม่มีสิ่งใดผิดพลาด นี่เป็นการซื้อขายที่คุ้มค่าอย่างยิ่งเลยนะพ่ะย่ะค่ะ”
โอวหยางตงนิ่งคิดใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า “ก็ได้ ข้าตกลงร่วมมือกับเจ้า!”
“ฝ่าพระบาททรงพระปรีชานัก!” น่าหลานหงแย้มยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ตอนนี้พวกเราก็มาหารือในรายละเอียดกันได้แล้ว อย่างเช่นพวกเรามีคนมากน้อยเท่าใด อะไรพวกนี้น่ะพ่ะย่ะค่ะ”
“ได้สิ”
เจ้าคำรามน้อยเล่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้ยินให้ซือหม่าโยวเย่ว์ฟัง รวมทั้งข้อตกลงและแผนการโดยละเอียดเบื้องหลังพวกเขาด้วย จนกระทั่งน่าหลานหงจากไป มันถึงค่อยออกมาจากตำหนักแห่งนั้น
ซือหม่าโยวเย่ว์ฟังคำพูดของเจ้าคำรามน้อยจบแล้ว ในใจก็เกิดความสงสัยไม่น้อย คนตระกูลซือหม่าส่วนหนึ่งออกมาจากตระกูลอย่างนั้นหรือ แล้วพวกเขาไปที่ไหนกัน คงจะมิได้ออกมาหาเธอจริงๆ หรอกกระมัง
“บางทีอาจจะแค่มีเรื่องอะไรให้ต้องออกมาก่อนก็ได้” เธอพูดปลอบตัวเอง หลังจากนั้นจึงให้ท่านยายช่วยชี้ทางเจ้าคำรามน้อยจนหาตำหนักของซางมู่อวี่พบ
ในยามนี้ตำหนักอันหรูหราอ้างว้างวังเวง มีเพียงแค่สาวใช้สองสามคนเท่านั้นที่ยังอยู่ในตำหนัก ส่วนคนอื่นๆ ได้จ
