ขาอัดกันอยู่ในห้องของเธอเพื่อคุยกันถึงเรื่องที่ไปสืบมาในวันนี้
“วันนี้พวกเราไปดูสถานที่มาสองแห่งแล้วพบว่าหนึ่งในคนที่เจ้าบอกมาได้ไปสวามิภักดิ์กับจักรพรรดิทักษิณายาตรเสียแล้ว ส่วนอีกคนนั้นใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเพราะไม่ยอมไปเข้าพวกกับจักรพรรดิทักษิณายาตร”
“สถานการณ์ของพวกท่านตาข้าตอนนี้เป็นเช่นไรบ้าง” โอวหยางเฟยถาม
เว่ยจือฉีส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “พวกเราดูสถานการณ์ทางนั้นไม่ออกเลย ตอนนี้ทหารจำนวนไม่น้อยได้ปิดล้อมแยกพื้นที่บริเวณนั้นเอาไว้ คนทั่วไปมิอาจเข้าใกล้ได้
“ข้าว่านะ ยามราตรีก็เรียกคนผู้นั้นออกมา แล้วให้เขาเล่าสถานการณ์ของเมืองหลวงให้พวกเราฟัง” เจ้าอ้วนชวีพูด
“เรื่องนี้ก็พอทำได้อยู่” ซือหม่าโยวเย่ว์เออออ “ถ้าหากพวกเราสืบข่าวไปทั่ว ย่อมต้องดึงดูดความสนใจของราชสำนักอย่างแน่นอน มิสู้หาคนผู้หนึ่งมาถามให้รู้เรื่องไปเลยดีกว่า”
“ได้ เช่นนั้นก็ไปพาตัวเขามาถามกัน” โอวหยางเฟยพูด หลังจากนั้นจึงมองพวกเว่ยจือฉีแล้วเอ่ยว่า “เรื่องคราวนี้ต้องรบกวนพวกเจ้าด้วยนะ พวกเจ้าระวังความปลอดภัยกันด้วยล่ะ”
“พวกเราจะระวัง” เว่ยจือฉีพูดจบก็จากไปพร้อมกับเจ้าอ้วนชวี
ยามดึกสงัด ทุกคนต่างมิได้หลับพักผ่อน เสี่ยวเอ้อ
