้ากลับไปเรียบร้อยแล้วล่ะ แต่ข้าก็ต้องกลับไปให้ได้!”
ซือหม่าโยวเย่ว์ตบบ่าเขาแล้วเอ่ยว่า “จะกลัวอะไรกันเล่า ตอนนี้พลังยุทธ์ของพวกเราก็มิได้ต่ำต้อยเลย ไปยังอาณาจักรทักษิณายาตรให้โลกของเขากลับตาลปัตรไปเลยสิ!”
“ถูกต้อง พวกเราไปชิงบัลลังก์ของเขามา เป็นการล้างแค้นให้กับเมื่อหลายปีก่อน” เว่ยจือฉีพูด
“พวกเจ้า…” โอวหยางเฟยอยากจะบอกให้พวกเขาไม่ต้องไป แต่วาจามาถึงริมฝีปากแล้วก็พูดไม่ออก เขาเข้าใจบรรดาสหายของตนดี รู้ว่าตนเอ่ยวาจานี้ออกไปก็คงไม่เกิดประโยชน์แต่อย่างใด
“ในเมื่อเวลาใกล้จะหมดลงแล้ว ข้าจะไปบอกพวกท่านปู่สักคำหนึ่งก่อน หลังจากนั้นก็ออกเดินทางกันได้เลย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ก่อนที่พวกเราจะไปถึงเมืองหลวงของอาณาจักรทักษิณายาตร โอวหยางอยู่ที่นี่ก่อนนะ อย่าเพิ่งเปิดเผยตัว” เว่ยจือฉีพูด
“ใช่แล้ว จักรพรรดิทักษิณายาตรผู้นั้นจะต้องคาดการณ์เอาไว้ว่าเจ้าจะต้องกลับไปอย่างแน่นอน ไม่แน่ว่าอาจจะซุ่มโจมตีหรืออะไรบนท้องถนนก็เป็นได้ พวกเรามิอาจเอ้อระเหยบนท้องถนนได้นะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ได้ เช่นนั้นก็ได้แต่รบกวนเจ้าแล้วล่ะนะ โยวเย่ว์” โอวหยางเฟยพูดพลางพยักหน้า
“ดูสิว่าเจ้าพูดอะไรออกมา!” ซือหม่าโยวเย่ว์ถลึงตาใส่เขาทีหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ข้าพาพวกท่านปู่ออกไปกันก่อนนะ”
เธอมาที่เรือนอีกหลังหนึ่งแล้วเล่าเรื่องนี้ให้พวกซือหม่าเลี่ยฟังก่อนจะพาพวกเขาออกไป
“น้องห้า หรือจะพาพวกเราไปกับพวกเจ้าด้วยดี” ซือหม่าโยวเล่อพู
