่า ไปดูว่าด้านหลังประตูอื่นๆ คือสิ่งใด” ซือหม่าโยวเย่ว์เก็บสัตว์อสูรผูกพันธสัญญาทั้งหลายกลับเข้าไปภายในเจดีย์วิญญาณแล้วตนจึงออกมาจากห้องศิลา
แต่เมื่อมาถึงด้านนอก ซือหม่าโยวเย่ว์จึงค้นพบว่าประตูเหล่านี้มีขีดจำกัดอยู่ คนหนึ่งคนเข้าไปได้เพียงประตูเดียวเท่านั้น เธอเข้าไปในประตูหนึ่งแล้วจึงมิอาจเข้าไปในประตูอื่นได้อีก
“ไม่รู้ว่าจะออกจากที่นี่ได้อย่างไร” เธอมองดูรอบถ้ำก็ยังไม่พบทางออก จึงได้แต่นั่งลงรอพวกซือหม่าโยวหลิน
การรอคอยครั้งนี้ยาวนานถึงยี่สิบวัน เมื่อนึกถึงว่าผ่านไปห้าหกวันตนก็ได้มันมาครองแล้ว ไม่รู้ว่าสิ่งที่พวกเขาได้รับคือสิ่งใด
ผู้ที่ออกมาเป็นคนแรกคือซือหม่าโยวฉิง เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์นั่งอยู่ข้างนอกจึงเอ่ยถามว่า “โยวเย่ว์ เจ้าไม่เข้าไปหรือ”
“เข้าไปมาแล้ว แต่ออกมาก่อนนานแล้ว กำลังรอพวกเจ้าอยู่ แต่พวกเจ้าไม่มีใครออกมากันสักคนเลย ข้ารอจนรากจะงอกอยู่แล้วนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์มองซือหม่าโยวหลานด้วยสายตาเศร้าสร้อยเป็นอย่างยิ่ง
“เจ้ารอมานานแล้วหรือ”
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าแล้วยกนิ้วขึ้นมานับ “สักยี่สิบวันได้แล้วล่ะ เฮ้อ พวกเจ้าคงได้รับมรดกตกทอดอันยอดเยี่ยมกันหมดเลยกระมัง ถึงได้เนิ่นนานเช่นนี้”
“ไม่ใช่หรอก” ซือหม่าโยวฉิงพูด “ข้าใช้เวลาสิบวันในการทดสอบ ระยะเวลาที่รับมรดกตกทอดจริงๆ ก็แค่ครึ่งเดือนเท่านั้นเอง เอ๊ะ… แล้วเหตุใดเจ้าจึงออกมาได้รวดเร็วถึงเพียงนั้นเล่า”
ซือหม่าโยวเย่ว์กะพริบตา
