หลังจากซือหม่าโยวเย่ว์ฟื้นฟูกลับมา ทุกคนก็ทำพันธสัญญากันเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว เพียงแค่รอคอยเธอเท่านั้น
“โยวเย่ว์ เจ้าฟื้นฟูเสร็จแล้วหรือ” ซือหม่าโยวหยางนั่งอยู่ข้างกายเธอ พอเห็นเธอตื่นขึ้นมาจึงถามพร้อมรอยยิ้มกว้าง
ซือหม่าโยวเย่ว์ตกใจเพราะเขาจนสะดุ้ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ยิ้มเสียเจ้าเล่ห์อะไรเช่นนั้น มีความคิดชั่วร้ายอันใดอยู่น่ะ”
“ข้ามีความคิดชั่วร้ายเสียที่ไหนกัน ก็แค่อยากจะถามเจ้าเรื่องจิ้งจอกพวกนั้นของเจ้า…”
ซือหม่าโยวหยางยังพูดไม่ทันจบ ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ยื่นมือออกมาอุดปากเขาในทันทีแล้วเอ่ยว่า “พวกนั้นเป็นเผ่าพันธุ์ของเชียนอิน เจ้าอย่าได้คิดอะไรแผลงๆ กับพวกนั้นเชียวนะ!”
ซือหม่าโยวหยางดึงมือเธอออกแล้วพูดว่า “ข้ามิได้คิดอะไรแผลงๆ กับพวกมันเสียหน่อย ข้าก็แค่อยากถามว่า อาหารจานจิ้งจอกที่เจ้าทำเมื่อเร็วๆ นี้ ได้เลือกเนื้อพวกมันมาทำหรือไม่”
“จะเป็นไปได้อย่างไรกันเล่า! พวกนั้นข้าไปเอามาจากภูเขาหลังบ้านต่างหาก” ซือหม่าโยวเย่ว์ชักมือของตนกลับมาก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า “ในเมื่อเสร็จเรียบร้อยกันหมดแล้ว พวกเราก็ไปจากที่นี่กันดีกว่า ข้าเก็บค่ายกลก่อนนะ”
เธอไปเก็บวัสดุทั้งหมดกลับมา ของเหล่านี้ล้วนเป็นวัสดุหายากทั้งสิ้น จะใช้ทิ้งขว้างมิได้เป็นอันขาด
“ไปกันเถิด พวกเราไปแสวงหาโอกาสกันต่อดีกว่า” เธอมองนกแร้งและเหยี่ยวนกเขา ทำเอาพวกมันเสียวสันหลังวาบ
ถึงแม้ว่าทุกคนจะมีสัตว์อสูรบินได้กันคนละตัวแล้ว แต่
