างกาย มิได้บรรลุ
“พวกเจ้าที่ไม่ได้รับสัตว์อสูรเทพก็อย่าเพิ่งร้อนใจไป พวกเราอยู่ที่นี่ได้สัตว์อสูรเทพมามากมาย พอถึงเวลาออกไป เข้าไปในภูเขาแล้วจะจับสัตว์อสูรเทพกลับมาให้พวกเจ้า ให้โยวเย่ว์ฝึกให้เชื่องเรียบร้อยแล้วให้พวกเจ้าทำพันธสัญญา มิฉะนั้นก็จะได้แต่ทำพันธสัญญากับสัตว์อสูรทิพย์ล่ะนะ” ซือหม่าโยวหยางพูดกับคนที่เหลือ
“คุณชาย พวกเราไม่ร้อนใจหรอกขอรับ พวกเราจะรอให้ออกไปแล้วค่อยจับสัตว์อสูรเทพ!” คนที่มิได้ทำพันธสัญญาสัตว์อสูรเทพเอ่ย
“เอาละ ยังมีเวลาอีกหนึ่งเดือน ทุกคนไปไขว่คว้าหาโอกาสของพวกเจ้าเถิดนะ” ซือหม่าโยวหยางโบกมือ คนเหล่านั้นจึงแยกย้ายกันไป ถ้าหากทุกคนอยู่ด้วยกัน ต่อให้พบของดีก็คงไม่พอแบ่ง
ซือหม่าโยวเย่ว์มองพวกซือหม่าโยวหมิงแล้วเอ่ยว่า “พี่ๆ พวกท่านก็ไปด้วยสิ”
“ได้ แล้วพวกเราค่อยไปพบกันข้างนอกนะ” พวกซือหม่าโยวหมิงก็แยกตัวไปด้วยเช่นกัน
ซือหม่าโยวเย่ว์ยืนอยู่ริมทะเลสาบเพียงลำพัง เธอมองดูภูเขาใหญ่สามลูกที่ริมทะเลสาบ ซือหม่าโยวหลินบอกว่าภายในนั้นคือมรดกตกทอดของตระกูล ผู้ที่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดเท่านั้นจึงจะเข้าไปได้ คนจำนวนไม่น้อยเมื่อครู่นี้ก็ได้เข้าไปในภูเขาสามลูกนั้นแล้ว
“สัญชาตญาณบอกว่าภายในนั้นมีของดีอยู่ น่าเสียดายนักที่เข้าไปไม่ได้”
ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่ภูเขาลูกกลางกำลังร้องเรียกเธออยู่ เธอจึงอดที่จะเดินเข้าไปมิได้
…………………………………….
