“ไม่ใช่แล้วกระมัง โยวเย่ว์ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาล้อเล่นหรอกนะ ถ้าหากถูกพวกมันจับตัว พวกเราก็จะจบชีวิตเอาได้นะ!” ซือหม่าโยวหยางตะโกนดังลั่น
ถึงแม้ว่าเขาจะอยากได้สัตว์อสูรบินได้มาครองเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็มิใช่ว่าจะยอมเอาชีวิตไปแลกนี่! เขายังใช้ชีวิตไม่พอเลยนะ!
“กลัวอะไรกันเล่า มีข้าอยู่ทั้งคน วันนี้จะมอบนกสักตัวให้เจ้าเอง!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดด้วยรอยยิ้ม
เจ้าวิหคน้อยพาพวกเขาร่อนลงบนพื้นดิน ซือหม่าโยวเย่ว์อาศัยช่องว่างที่สัตว์อสูรบินได้เหล่านั้นตามหลังอยู่ใส่สิ่งของบางอย่างเข้าไปในพื้นดิน
“มิได้พบมนุษย์มานานแล้ว วันนี้พวกเรามีลาภปากกันเสียแล้วสินะ” เหยี่ยวนกเขาพูด
“เก้าคน พวกเราแต่ละตัวจะได้มนุษย์ทั้งคนเลยนะ!” เสียงของนกแร้งค่อนข้างแหลมสูง เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม
“ข้าต้องการเจ้าเด็กคนตรงกลาง แลดูหนังนิ่มเนื้อนุ่ม คงจะอร่อยน่าดูเลยทีเดียว” อินทรียักษ์ตัวหนึ่งพูด
“เช่นนั้นข้าเอาเด็กสาวผู้นั้นแล้วกัน”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองบรรดานกยักษ์เหล่านั้นโดยไม่เอ่ยวาจา พวกมันไม่จัดการพวกเขา แต่กลับเริ่มต้นแบ่งสันปันส่วนกัน ช่างไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาเอาเสียเลย!
“เฮ้… พวกเจ้าแบ่งกันเช่นนี้ ได้ถามความเห็นของพวกเราแล้วหรือ” เธอส่งเสียงขึ้น ดึงดูดความสนใจของฝูงนกยักษ์มาทางนี้จนหมด
“เจ้าเด็กผู้นี้กำลังพูดกับพวกเราอยู่อย่างนั้นหรือ” อินทรียักษ์พูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“ดูเหมือนจะใช่นะ”
“พวกเราแบ่งอาหารกัน ยังจะต้อง
