ถามความคิดเห็นของอาหารด้วยหรือ”
นกยักษ์จ้องมองเธอด้วยแววตาอันน่าสยดสยอง
ซือหม่าโยวเย่ว์พูดยิ้มๆ อย่างไม่ตกใจกลัวว่า “พวกเราไม่คิดจะเป็นอาหารให้พวกเจ้าหรอกนะ ในทางกลับกัน พวกเราอยากจะให้พวกเจ้ากลายเป็นสัตว์อสูรผูกพันธสัญญาของพวกเราด้วย!”
“สัตว์อสูรผูกพันธสัญญาหรือ” เหล่านกยักษ์สะดุ้งก่อน หลังจากนั้นจึงส่งเสียงหัวเราะ “มนุษย์อย่างพวกเจ้ายังคิดอยากจะให้พวกเรากลายเป็นสัตว์อสูรผูกพันธสัญญาของพวกเจ้าด้วยอย่างนั้นหรือ ช่างพูดจาใหญ่โตเกินตัวเสียจริง!”
“บรรดาพี่ชายของข้าถูกใจพวกเจ้าเข้าแล้วน่ะสิ ให้พวกเจ้าเป็นสัตว์อสูรผูกพันธสัญญา นับเป็นเกียรติของพวกเจ้าแล้วนะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ถ้าพวกเจ้าเชื่อฟังก็ยอมมาแต่โดยดี มิฉะนั้นก็ต้องลงมือจนกว่าพวกเจ้าจะยอมศิโรราบ!”
พวกซือหม่าโยวหยางมองซือหม่าโยวเย่ว์ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความเทิดทูน นี่สิจึงจะเป็นยอดคน เผชิญหน้ากับสัตว์อสูรวิเศษทั้งฝูงก็ยังกล้าพูดเช่นนี้ได้!
“ฝีปากดียิ่งนัก ในเมื่อพวกเจ้ารีบร้อนรนหาที่ตายกันถึงเพียงนี้ เช่นนั้นก็จะสนองให้พวกเจ้าเอง! จะฆ่าพวกเจ้าก่อนแล้วค่อยมาแบ่งกันก็ได้!” เหยี่ยวนกเขาส่งเสียงเฮอะเยียบเย็น
เจ้าวิหคน้อยบินมาตรงหน้าซือหม่าโยวเย่ว์พลางก่นด่าว่า “ใครกล้าทำร้ายเจ้านายข้า!”
เหยี่ยวนกเขาเหลือบตามองเจ้าวิหคน้อยปราดหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ก็แค่สัตว์อสูรเทพขั้นสองตนหนึ่งเท่านั้น ยังมีหน้ามาขัดขวางพวกเราอีกหรือ!”
“ก็แค่สัตว์อสูร
