ล้วน่า ยังจะมาเล่นอะไรกับพวกเขาอยู่อีก ฆ่าๆ ไปเสียก็สิ้นเรื่อง!” เหยี่ยวดำขั้นห้าตัวหนึ่งเอ่ยปากอย่างหมดความอดทน
“อย่านะ!” นกแร้งพูด “ไม่มีคนเข้ามาในนี้นานหลายปีแล้ว ตอนนี้ไม่ง่ายเลยกว่าจะมีคนมาตั้งหลายคน เล่นกับพวกเขาสักหน่อยเถิด!”
“เล่นบ้าเล่นบออะไรกันเล่า!” เหยี่ยวดำเอ่ยเสียงดุ “การฝึกสำคัญกว่านะ!”
“สัตว์อสูรเทพระดับจ้าววิญญาณเลยนะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์มองเหยี่ยวดำ สองตาเปล่งประกาย “พี่ใหญ่ ตัวนี้ยกให้ท่านเป็นอย่างไร ชอบหรือไม่”
“ใช้ได้เลยล่ะ” ซือหม่าโยวหมิงพยักหน้า
“ตกลงกันเช่นนี้แล้วกัน เหยี่ยวดำตัวนี้เป็นของพี่ใหญ่ข้าแล้วนะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ส่วนที่เหลือ พวกเจ้าก็เลือกตัวที่ชอบกันตอนนี้เลย หรือว่าจะรอให้กำราบพวกเขาเสร็จแล้วค่อยเลือกดีเล่า”
เออ…
ทุกคนมองเธออย่างจนคำพูด ต่อให้ตอนนี้พวกเขามีสัตว์อสูรเทพเพิ่มมาสี่ตัวก็ยังต่อสู้กับพวกมันไม่พออยู่ดีกระมัง!
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าสัตว์อสูรเทพของพวกเขาต่างก็เป็นเพียงแค่ขั้นหนึ่งขั้นสองเท่านั้น พลังยุทธ์อ่อนแอกว่าอีกฝ่ายอย่างเทียบไม่ติดเลย
“ปากดีเหลือเกิน!” อินทรียักษ์ส่งเสียงเฮอะเยียบเย็น
“เจ้าผึ้งจ๋า มีคนรังแกข้า เจ้าต้องช่วยข้าจัดการคนเลวนะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางเรียกตัวนางพญาผึ้งแดงออกมา
“นางพญาผึ้งแดงหรือ!” พอเหล่านกยักษ์จำได้ว่าเป็นนางพญาผึ้งแดงก็ดีใจไม่น้อย “หากกินมันลงไปข้าก็จะยกระดับได้อีกสามขั้น กลายเป็นสัตว์อสูรเทพขั้นสี่แล้
