ซือหม่าไท่มองดูสีหน้าของซือหม่าโยวเย่ว์อย่างพึงพอใจแล้วพูดด้วยความจริงจังอย่างยิ่งว่า “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว ข้าแยกแยะรางวัลและการลงโทษอย่างชัดเจนมาโดยตลอด”
“เช่นนั้นท่านบอกมาก่อนสิว่าจะให้รางวัลอะไร” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เจ้าอาจเคยได้ยินว่าตระกูลซือหม่าของเราจะมีพิธีเลือกสรรครั้งหนึ่งทุกสองสามปีกระมัง” ซือหม่าไท่ถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า ตอนอยู่ที่อาณาจักรตงเฉิน ซือหม่าเลี่ยก็บอกว่าระยะนี้ตระกูลซือหม่าเกิดเรื่องใหญ่ คนเหล่านั้นไม่มีทางไปหาพวกตนอย่างรวดเร็วขนาดนั้น แต่ผลปรากฏว่าผ่านไปไม่นานพวกเขาก็มาเสียแล้ว
“พิธีเลือกสรรทำไมหรือ มีความเกี่ยวข้องกับการตกรางวัลให้ข้าอย่างไร” ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่เข้าใจ
“เดิมทีเมื่อสามปีก่อนก็ถึงเวลาของพิธีเลือกสรรแล้ว แต่เพราะข้าได้รับบาดเจ็บจนสิ้นสติไป พวกเขาหาผนึกเปิดภูเขาไม่พบ ดังนั้นหลังจากพิธีเลือกสรรแล้วจึงยังมิได้ก้าวสู่ก้าวต่อไปเสียที” ซือหม่าไท่พูด
“ก้าวต่อไปคืออะไรหรือ”
“การเข้าสู่ดินแดนบรรพบุรุษ เสาะหาโอกาส” ซือหม่าไท่พูดมาถึงตรงนี้ บนใบหน้าก็เผยแววสูญเสียและเป็นกังวลอันยากที่จะปิดบัง
“แล้วเรื่องนี้มีความเกี่ยวข้องกับข้าอย่างไรหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “พวกเรายังมิได้จัดพิธีเลือกสรรต่อเลย”
“นี่คือรางวัลที่ข้ามอบให้กับพวกเจ้าอย่างไรเล่า” ซือหม่าไท่พูดอย่างช้าๆ ไม่เร่งร้อนว่า “คราวนี้เจ้ากับพวกพี่ชายทั้งสี่คนของเจ้าก็เข้าสู่ดินแดนบรรพบุรุษไปพร
