ล่อมองเธอด้วยสีหน้าว่าเจ้ามันช่างโง่นัก
“ว่ากันว่าดินแดนบรรพบุรุษนี้สิบปีจึงจะเปิดครั้งหนึ่ง โอกาสหาได้ยากยิ่ง ไม่แน่ว่าพอพวกท่านเข้าไปกันแล้วอาจจะได้รับมรดกตกทอดอะไรดีๆ มาบ้างก็ได้ แล้วจะให้นำมาหักล้างกันได้อย่างไรเล่า!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ถึงอย่างไรยาวิเศษอะไรพวกนั้นก็มิได้ใช้เครื่องยาของข้าเสียหน่อย อย่างมากที่สุดก็แค่ตำรับยาพื้นบ้านนิดๆ หน่อยๆ เท่านั้น การหลอมยาวิเศษ การฝึกสัตว์อสูรวิเศษอะไรต่างๆ นอกจากนี้ข้ายังจะได้รับประโยชน์จากการฝึกสัตว์อสูรวิเศษอีกด้วยนะ!”
พวกซือหม่าโยวหรานเข้าใจแล้ว เธอมิได้ไม่พอใจกับการลงโทษของซือหม่าไท่ เพียงแต่ไม่ชอบใจที่เรื่องนี้เป็นการยอมจำนนแต่เพียงฝ่ายเดียวเท่านั้น
“เฮ้อ… พวกท่านรอพวกเขามาเรียกให้พวกท่านไปยังดินแดนบรรพบุรุษด้วยกัน ข้าจะไปทำอาหารเพื่อปลอบประโลมหัวใจอันบอบช้ำของข้าก่อน เฮ้อ… ข้าช่วยชีวิตเขาชัดๆ ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!” ซือหม่าโยวเย่ว์วิ่งเข้าครัวไปทำอาหารด้วยความปลงสังขาร
เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ของเธอ พี่น้องซือหม่าโยวหมิงทั้งสี่คนจึงอดหัวเราะออกมามิได้ หลังจากที่เธอถูกทำร้ายจนอุปนิสัยเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่เมื่อตอนสิบห้าปีก็ยังไม่เคยเห็นเธอหดหู่มาก่อนเลย!
“ดินแดนบรรพบุรุษเป็นสถานที่อันยอดเยี่ยมแห่งหนึ่ง ไม่แน่ว่าพอพวกเจ้าเข้าไปแล้วอาจจะได้รับโอกาสอันดีอะไรก็เป็นได้ ก่อนหน้านี้มีคนที่ตอนเข้าไปเป็นระดับราชาวิญญาณ แต่ตอนออกมากลายเป
