ผึ้งน้ำตาลเข้าไปหลอมพร้อมกัน ยังมิได้ผนึกยาก็ดับไฟเสียแล้ว
“เจ้าไม่หลอมให้เป็นยาวิเศษหรือ” ซือหม่าโยวหลานเข้ามาถาม
“ใครบอกว่าข้าจะไม่หลอมให้เป็นยาวิเศษกันเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบยาวิเศษเม็ดหนึ่งออกมาจากตัวยาเหลวแล้วใส่เข้าไปในปากซือหม่าไท่ ก่อนจะให้ซือหม่าโยวหลินยกถังน้ำมาเติมน้ำแล้วใส่ตัวยาเหลวในเตาหลอมยาลงไปในน้ำอีกครั้ง หลังจากนั้นจึงให้เขาอาบน้ำให้กับซือหม่าไท่ ส่วนตนและซือหม่าโยวหลานออกไปข้างนอกก่อน
ซือหม่าโยวหลินเห็นซือหม่าโยวเย่ว์เรียกตนราวกับเรียกเด็กรับใช้ มุมปากจึงบูดเบี้ยวเล็กน้อย แต่ก็ยังยอมไปตามคำสั่ง ใครใช้ให้เขาเป็นบุรุษเพียงคนเดียวในที่นี้กันเล่า!
ซือหม่าโยวหลานเห็นเรือนอันว่างเปล่า จึงเอ่ยถามว่า “แล้วพวกท่านปู่ของเจ้าล่ะ”
“ออกไปข้างนอกน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดโดยตาไม่กะพริบ
“อ้อ” ซือหม่าโยวหลานพยักหน้า เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์จ้องมองตนด้วยแววตาแปลกประหลาดอยู่บ้าง จึงยกสองมือขึ้นบังหน้าอกโดยสัญชาตญาณแล้วถามว่า “เจ้ามองข้าเช่นนี้ทำไมกัน”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าในตัวเจ้ามีสายโลหิตสัตว์อสูรวิเศษชนิดใด” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
ซือหม่าโยวหลานส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “เจ้าถามเรื่องนี้ทำไมหรือ”
“ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากทำการทดลองกับเจ้าน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างเคอะเขิน
ไม่รู้สายโลหิต มิใช่เรื่องง่ายเลย!
ซือหม่าโยวหลานสีหน้าดำทะมึนอย่างห้ามไม่อยู่ ใช้ตนมาทำการทดลองอย่างนั้นหรือ!
“เหตุใดข้า
