สงสีดำสลายตัวไปแล้ว”
“เมื่อครู่ข้ารู้สึกราวกับเทพแห่งความตายกำลังโบกมือเรียกข้าเลย”
“โชคดีที่เขามาทัน มิฉะนั้นวันนี้พวกเราคงจบชีวิตอยู่ที่นี่แล้วล่ะ”
“ขอบคุณท่านที่ช่วยชีวิต” ผู้อาวุโสใหญ่นำคนบนเรือมาคารวะขอบคุณ
เจ้าไก่ฟ้าพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “ออกเรือ ไปจากที่นี่ได้แล้ว”
“ขอรับ” ผู้อาวุโสใหญ่ให้คนออกเรือในทันที ไปจากเกาะด้วยความเร็วสูงสุด
คนอื่นๆ ล้วนออกไปจากเกาะ ซือหม่าโยวเย่ว์มองเจ้าไก่ฟ้าพลางเอ่ยว่า “เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไรกัน”
“พอข้ากลับไปแล้วได้ยินว่าเจ้ามายังเกาะลืมกังวลน่ะสิ” เจ้าไก่ฟ้าพูด “ข้าเคยบอกว่าข้าจะคอยปกป้องเจ้าตอนเจ้าอยู่ที่ดินแดนแห่งนี้ พูดไว้แล้วย่อมต้องทำให้ได้อย่างที่พูดสิ”
สิ่งที่เขาไม่ได้พูดก็คือ ตอนที่เขาได้ยินว่าพวกเธอมายังเกาะแห่งนี้ ก็แทบจะพุ่งตัวมาที่นี่ในทันที คิดไม่ถึงว่ามาถึงแล้วจะได้เห็นเจ้านั่นออกมาพอดี
“เจ้ามาที่นี่เพราะเป็นห่วงข้าใช่หรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์มองเจ้าไก่ฟ้าพลางยิ้มตาหยี
“หลงตัวเองนัก” เจ้าไก่ฟ้าตอบเธอ
“ข้าหลงตัวเองที่ไหนกัน เป็นห่วงข้าก็เป็นห่วงสิ มีอะไรน่าอายกัน!” ซือหม่าโยวเย่ว์เข้าไปคว้าข้อมือของเจ้าไก่ฟ้าอย่างหน้าด้านหน้าทน ไม่กลัวเกรงเขาเลยแม้แต่น้อย
ผู้คนบนเรือเห็นเธอสนิทสนมกับสัตว์อสูรเหนือเทพเช่นนี้ก็พากันอิจฉาไม่น้อย
เดิมทีตัวเองก็มีสัตว์อสูรเทพมากมายถึงเพียงนั้นอยู่แล้ว ตอนนี้ยังมีความสัมพันธ์อันดีถึงเพียงนี้กับสัตว์อสูรเหนือเ
