ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นรัศมีนั้นจึงเอ่ยว่า “พวกเรามาได้จังหวะพอดีเลย นางพญาผึ้งกำลังจะวิวัฒน์ร่างสำเร็จพอดี!”
ซือหม่าโยวหลินสำรวจภูมิประเทศที่นี่แล้วเอ่ยว่า “สัตว์อสูรวิเศษมากมายถึงเพียงนี้ การจะเข้าไปใกล้มิใช่เรื่องง่ายเลย นอกจากนี้ผึ้งแดงนั่นยังอยู่ภายในรังผึ้งด้วย จะต้องมีผึ้งมากมายคอยอารักขาอยู่แน่”
“เมื่อใดที่วิวัฒน์ร่างกลายเป็นนางพญาผึ้งแดงได้สำเร็จ มันก็จำเป็นต้องออกมาจากรังผึ้งเพื่อมารับการชำระล้างของฟ้าดินข้างนอก ทำการดูดซับสารของการวิวัฒน์ร่างบนตัวเข้าสู่ร่างกาย พวกเราแค่คว้าโอกาสนั้นเอาไว้ให้ได้ก็พอแล้ว”
ซือหม่าโยวเย่ว์จ้องมองรังผึ้งใหญ่ยักษ์นั้น รอจนรัศมีสีแดงจางหายไปแล้วเธอจึงกระโดดลงจากหลังเจ้าวิหคน้อยแล้วเอ่ยว่า “เชียนอิน ย่ากวง พวกเจ้าช่วยข้าต้านสัตว์อสูรวิเศษเหล่านั้นเอาไว้ที แค่ครู่เดียวก็พอแล้วล่ะ”
ขณะนี้บรรดาสัตว์อสูรวิเศษเริ่มเกิดความชุลมุนขึ้นมาแล้ว พวกมันพากันพุ่งเข้าหารังผึ้ง
ผึ้งงานมากมายนับไม่ถ้วนกรูกันออกมาจากรังผึ้งแล้วโจมตีเข้าใส่สัตว์อสูรวิเศษเหล่านั้น ถึงแม้ว่าพวกมันจะมิได้มีความสามารถอันแข็งแกร่งมากนัก แต่ก็ปกป้องนางพญาของตนด้วยชีวิต
ผึ้งงานฝูงหนึ่งตายไป ผึ้งงานอีกฝูงหนึ่งก็กรูกันออกมาแทน ระลอกแล้วระลอกเล่า
ซือหม่าโยวเย่ว์เก็บซ่อนกลิ่นอายของตัวเอง ใช้ประโยชน์จากกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในหุบเขามาปิดบังตนเองแล้วค่อยๆ เคลื่อนเข้าใกล้รังผึ้งอย่างช้าๆ
ผึ้งสีแดงช
