าดที่เปียกโชกไปทั้งร่างตัวหนึ่งถูกยกออกมาวางบนรังผึ้ง มีผึ้งงานมากมายคอยอารักขาอยู่โดยรอบ
“ออกมาแล้ว!” เธอตื่นเต้นในใจ แต่ผึ้งงานที่ล้อมรอบอยู่อย่างแน่นขนัดก็ทำให้เธอปวดเศียรเวียนเกล้าอยู่บ้าง
ไม่ว่าผึ้งงานเหล่านั้นจะตายไปมากมายเท่าใด ฝูงผึ้งบริเวณรอบตัวนางพญาผึ้งก็ไม่ขยับเขยื้อนเลย
“ปัง…”
พลังวิญญาณสายหนึ่งปะทะลงบนรังผึ้งอย่างไม่หนักไม่เบา รังผึ้งสั่นสะเทือนครั้งหนึ่งก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้น
“หึ่งๆๆ”
ผึ้งงานเหล่านั้นถูกยั่วโมโห จึงทิ้งส่วนหนึ่งเอาไว้ปกป้องนางพญาผึ้ง ส่วนที่เหลือต่างบินกรูกันเข้าไปหาตัวต้นเหตุ
ซือหม่าโยวเย่ว์มองซือหม่าโยวหลินอย่างขอบคุณปราดหนึ่ง หลังจากนั้นจึงใช้พลังวิญญาณห่อหุ้มกำปั้นเอาไว้แล้วยื่นมือไปจับนางพญาผึ้งมาไว้ในกำมือ
ผึ้งงานปกติมีขนาดใหญ่ไม่เกินข้อนิ้วมือเดียวเท่านั้น แต่ผึ้งน้ำตาลที่นี่มีขนาดยาวถึงหนึ่งนิ้วมือ ส่วนนางพญาผึ้งแดงตัวนี้มีขนาดยาวเกือบหนึ่งฟุต
บนตัวของนางพญาผึ้งในตอนนี้ยังคงเปียกโชก เธอต้องใช้ทั้งสองมือจึงจะจับตัวมันเอาไว้ได้
“หึ่งๆๆ”
ผึ้งน้ำตาลเห็นนางพญาผึ้งของตนถูกจับตัว จึงกรูกันเข้ามาโจมตีซือหม่าโยวเย่ว์กันหมด
“เพียะๆๆ…”
เชียนอินเข้ามาจัดการในช่วงเวลาคับขันพอดี เขายืนอยู่ข้างกายซือหม่าโยวเย่ว์พลางโบกสะบัดหางทั้งเจ็ดเส้นฟาดฟันผึ้งน้ำตาลเหล่านั้นจนหมด
“ขอบใจเจ้ามากนะ เชียนอิน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดจบแล้วหลับตาลงเริ่มต้นฝึกนางพญาผึ้งแดงให้เชื่
