กระบี่ลงในพื้นดินเพื่อพยุงร่างตนเอง
ซือหม่าโยวเย่ว์เข้าไปหาก่อนจะหยิบยาถอนพิษเม็ดหนึ่งออกมาส่งให้เขา “ยาวิเศษของเจ้าไม่มีผลต่อพิษของงูเหลือมชนิดนี้หรอก”
ซือหม่าโยวหลินรับยาวิเศษมากินลงไป หลังจากนั้นจึงนั่งลงกระตุ้นให้ยาออกฤทธิ์
ซือหม่าโยวเย่ว์เดินเข้าไป หลังจัดการกับงูเหลือมเสร็จเรียบร้อยแล้วก็จัดการทำความสะอาด ก่อนจะหยิบหม้อออกมาเคี่ยวน้ำแกงงู
ซือหม่าโยวหลินรอให้พิษถูกขับออกจากร่างกายจนหมด พอลืมตาขึ้นก็เห็นซือหม่าโยวเย่ว์กำลังถือทัพพีคนอาหารเพื่อไม่ให้ติดก้นหม้ออยู่
“อะไรต่อมิอะไรเจ้าก็นำมากินได้หมดจริงๆ” เขาเดินเข้าไป แม้กระทั่งโต๊ะเก้าอี้ ซือหม่าโยวเย่ว์ก็จัดเตรียมไว้พร้อมหมดแล้ว
“สัตว์อสูรวิเศษพวกนี้ล้วนเป็นของดีทั้งสิ้น” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด หลังจากนั้นจึงเหลือบมองซือหม่าโยวหลินปราดหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “เจ้าช่างร้ายกาจเหลือเกิน ต่อสู้เอาชนะสัตว์อสูรเทพขั้นหนึ่งได้ด้วยตัวคนเดียว แต่เจ้าเองก็สิ้นเปลืองพลังไปไม่น้อย ทำให้การต่อสู้ซับซ้อน จนทำให้ตัวเองถูกพิษและได้รับบาดเจ็บในที่สุด”
ซือหม่าโยวหลินร่างกายสั่นสะท้าน เขามองเธอแล้วเอ่ยถามว่า “ข้าทำให้มันซับซ้อนอย่างไรหรือ”
ซือหม่าโยวเย่ว์มิได้เก็บงำเลย เธอคนน้ำแกงพลางเอ่ยว่า “เจ้าต่อสู้กับเจ้างูเหลือมโดยมีความเป็นความตายเป็นเดิมพัน มิใช่การแข่งขันกระชับมิตรเสียหน่อย จะต้องมาคิดมากทำไมกัน ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับเจ้ามิใช่การใช้พลังยุทธ์ป
