เทพของเจ้าไม่อยู่ เจ้ารออยู่ที่ตระกูลดีกว่านะ” ซือหม่าหลินไม่เห็นด้วย “เจ้าวาดลักษณะของเครื่องยานั้นออกมาก็พอแล้วล่ะ”
“ถ้าหากไม่จำเป็นต้องใช้ข้า ข้าก็ไม่อยากไปร่วมวงด้วยหรอกนะ แต่ถ้าหากเก็บเครื่องยาสองชนิดนั้นมาผิด ก็จะมิใช่ยาวิเศษสำหรับรักษาอาการบาดเจ็บแล้ว แต่จะกลายเป็นยาพิษที่เอาชีวิตแทนน่ะสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ให้เขาไปเถิด” ผู้อาวุโสใหญ่พูด “คราวนี้ข้าจะนำคนไปเอง พาคนไปให้มากหน่อยก็น่าจะรับรองความปลอดภัยของเขาได้แล้วละ”
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นสีหน้าจริงจังเช่นนี้ของพวกเขาแล้วจึงถามว่า “พื้นสมุทรแห่งนั้นก็มิได้เป็นเพียงแค่ท้องทะเลแห่งหนึ่งหรอกหรือ น่ากลัวถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”
ทุกคนในที่นั้นล้วนพยักหน้าก่อนจะเอ่ยว่า “สิ่งมีชีวิตในพื้นสมุทรนั้นหลากหลายชนิดยิ่งกว่าบนพื้นดินเสียอีก นอกจากนี้พลังยุทธ์ยังแข็งแกร่งกว่าด้วย ถ้าหากไม่ระวังก็อาจจะกลายเป็นอาหารปลาได้เลยทีเดียว”
“น่ากลัวถึงเพียงนั้นเชียว” ซือหม่าโยวเย่ว์ใคร่รู้
“แน่นอนอยู่แล้วสิ” ผู้อาวุโสใหญ่พูด “มิได้น่ากลัวน้อยไปกว่าเทือกเขาสั่วเฟยย่าเลย อาจจะมากกว่าเสียด้วยซ้ำ และด้วยเหตุนี้เอง เครื่องยาที่เจริญเติบโตในพื้นสมุทรเท่านั้นจึงพบเห็นได้น้อยนักบนแผ่นดินนี้”
“พอพูดเช่นนี้แล้วข้าก็อยากไปเห็นยิ่งนัก…” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางลูบคาง
…………………………………………
