อยู่อีกไม่น้อย
“กุ๊กๆๆ” ไก่ตัวหนึ่งวิ่งออกมาจากกรงแล้วเดินอยู่ในลานบ้าน เมื่อเห็นผู้คนมากมายเช่นนี้ก็ตกใจจนวิ่งเตลิดออกไป
ซือหม่าจวิ้นเห็นสัตว์ต่างๆ มากมายเต็มลานบ้านก็ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยว่า “หาคนมาเก็บกวาดสัตว์เหล่านี้ให้เรียบร้อยที เลี่ย เจ้าไปพบพวกเขาเป็นเพื่อนข้าที สำหรับเด็กรุ่นหลัง ตอนนี้ก็ให้อยู่ที่เรือนของข้าชั่วคราวก่อนแล้วกัน ทุกคนไปจัดการธุระของตัวเองเถิด”
พอพูดจบเขาก็เดินนำซือหม่าเลี่ยออกไป ส่วนคนรุ่นชราของตระกูลก็ออกไปกันหมด ภายในลานบ้านเหลืออยู่เพียงแค่พวกซือหม่าโยวเย่ว์เท่านั้น
“พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม พี่สี่” ซือหม่าโยวเย่ว์มายังข้างกายพวกซือหม่าโยวหมิง เพราะไม่นานหลังจากที่พวกเขาออกมา ซือหม่าจวิ้นก็ออกมาแล้ว ดังนั้นพวกเขาพี่น้องจึงยังมิได้พูดคุยกันให้ดีๆ เลย
“โยวเย่ว์ คราวนี้ต้องขอบใจเจ้ามากจริงๆ นะ!” ซือหม่าโยวเล่อตบศีรษะเธอเบาๆ พลางพูดอย่างตื่นเต้น
“พวกพี่ๆ ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์เองก็ดีใจมากเช่นกัน
เธอเห็นว่าอาการบาดเจ็บบนร่างกายของพวกเขาหายสนิทดีแล้ว หลังผ่านการชำระเอ็นตัดไขกระดูกในครั้งนี้ พลังยุทธ์ของพวกเขาก็เพิ่มพูนขึ้นไม่น้อย ความกังวลใจก่อนหน้านี้จึงหายไปเป็นปลิดทิ้ง
ในขณะนี้เอง เจ้าไก่ฟ้าก็ลงมาจากข้างบนแล้วจ้องมองเธอ
ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบผลอสรพิษทองคำผลหนึ่งออกมาแล้วพูดว่า “ถึงแม้ว่าจะไม่ควรถาม แต่ที่เจ้าต้องการของสิ่งนี้ มีส่วนเกี่ยวข้องกับอาการบาดเจ
