าพวกซือหม่าชางจะทำให้เรื่องกลับตาลปัตรเช่นนี้ได้ เรื่องนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับพวกเลี่ยเลย บิดาข้าเป็นผู้ส่งต่อเคล็ดแยกอัคคีพิโรธให้กับบิดาของเขา”
“มิน่าเล่าพวกซือหม่าเค่อถึงได้บอกให้จัดการพวกพี่เลี่ยในทันทีมาโดยตลอด ที่แท้ก็เพราะกลัวเรื่องราวจะเปิดเผยนี่เอง” ซือหม่าชิงพูด “ตอนนี้เห็นท่านปู่เล็กกลับเป็นปกติแล้วจึงหลบหนีไปเพราะกลัวความผิด”
“ถ่ายทอดคำสั่งข้า ไปจับตัวพวกซือหม่าเค่อมาให้ได้” ซือหม่าหลินออกคำสั่ง
“เช่นนั้นพวกท่านปู่ข้าก็มิใช่คนทรยศแล้วสินะ” เสียงของซือหม่าโยวเย่ว์ดังออกมาจากด้านหลังฝูงชน ทุกคนจึงค่อยนึกถึงผู้ที่ถูกเข้าใจผิดมากว่าร้อยปีขึ้นมาได้
ซือหม่าชิงมองซือหม่าเลี่ยพร้อมรอยยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ก็ต้องมิใช่อยู่แล้ว ก่อนหน้านี้ไม่รู้ความจริง แล้วจู่ๆ ท่านทวดของเจ้าก็ยังกระหายในเคล็ดแยกอัคคีพิโรธขึ้นมาอย่างกะทันหัน อีกทั้งยังทิ้งป้ายหยกพกของเขาเอาไว้ในที่เกิดเหตุด้วย ดังนั้นทุกคนจึงได้เข้าใจผิดเช่นนี้”
“เลี่ย จากนี้ไปพวกเจ้าก็กลับมาที่ตระกูลสิ” ซือหม่าหลินพูด “ที่ผ่านมาตระกูลทำผิดต่อพวกเจ้า ตอนนี้สายตระกูลของพวกเจ้าก็เหลือแค่พวกเจ้าไม่กี่คนเท่านั้น ต่อจากนี้ไปตระกูลจะชดเชยให้กับพวกเจ้าเอง”
“พวกเจ้าจัดการเรื่องราวในภายหน้ากันไปก่อนนะ ข้าจะไปพบผู้อาวุโสคนอื่นๆ ของตระกูลสักหน่อย” ซือหม่าจวิ้นมองไปทางภูเขาด้านหลัง
ดูเหมือนว่านอกจากท่านบรรพชนผู้นั้นแล้ว ที่นี่คงจะยังมีผู้อาวุโส
