้องมองซือหม่าหลิน เมื่อแน่ใจแล้วว่าคนเหล่านั้นมิได้หลอกลวงตนจึงถามอีกว่า “คนรุ่นหลังของเขาเล่า”
“ซือหม่าข่ายและซือหม่าอี้ก็ตายกันหมดแล้ว ส่วนซือหม่าเค่ออยู่ในเรือนของตน ข้าได้ให้คนไปเรียกเขามาแล้วขอรับ” ซือหม่าหลินเอ่ยตอบ
ขณะนี้เองคนเฝ้ายามคนหนึ่งก็เข้ามาบอกว่าพวกซือหม่าเค่อและซือหม่าโยวอีมิได้อยู่ที่ตระกูลซือหม่าแล้ว
“เจ้าแน่ใจหรือ” ซือหม่าหลินถาม
“ขอรับ คนที่เฝ้ายามบอกว่าเห็นพวกเขาออกไปแล้วมิได้กลับเข้ามาอีกเลย อีกทั้งพวกเขายังเก็บข้าวของไปจนหมดอีกด้วยขอรับ” คนเฝ้ายามเอ่ยตอบ
“เฮอะ นี่เป็นเพราะรู้ว่าข้าฟื้นคืนสติขึ้นมาแล้ว ก็จะปกปิดเรื่องเหล่านั้นเอาไว้ไม่อยู่อีกต่อไปแล้วอย่างนั้นสินะ” ซือหม่าจวิ้นเอ่ยพลางส่งเสียงเฮอะเยียบเย็น
“ท่านปู่เล็ก ท่านจะบอกว่าผู้ที่ทำร้ายท่านในตอนนั้นก็คือ…”
“คือเจ้าคนชั่วซือหม่าชางผู้นั้นนั่นแหละ!” ซือหม่าจวิ้นเอ่ยพลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ตอนนั้นข้าไปหาบิดาข้า แต่กลับเห็นพวกเขากำลังวางยาพิษบิดาข้าจนเขาสิ้นใจพอดี ทั้งยังทำร้ายจนข้าได้รับบาดเจ็บสาหัส ถ้าหากมิใช่เพราะมีคนเข้ามาได้ทันเวลา ข้าคงถูกเขาทำร้ายจนตายไปแล้ว”
“เรื่องนั้นเป็นฝีมือผู้อื่นจริงๆ มิใช่ฝีมือพวกท่านอาสี่” ซือหม่าหลินพูด
“เจ้าว่าเป็นฝีมือใคร” ซือหม่าจวิ้นจ้องมองซือหม่าหลิน
ซือหม่าหลินเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังรอบหนึ่ง หลังจากซือหม่าจวิ้นได้ฟังแล้วจึงหลับตาอย่างทุกข์ระทมก่อนจะเอ่ยว่า “คิดไม่ถึงว่
