พวกคนทรยศ พอผ่านวันนี้ไป ข้าอยากจะเห็นนักว่าตาแก่หนังเหนียวนั่นจะยังมีเหตุผลอะไรมาปกป้องพวกเจ้าอีก!”
ซือหม่าโยวฉีลุกขึ้นมาจากพื้นแล้วมองซือหม่าโยวอีพลางเอ่ยว่า “หากยังมีวันพรุ่งนี้ ข้าจะต้องเอาชีวิตเจ้าให้ได้แน่!”
“ฮ่าๆ ข้าว่าพวกเจ้าคงไม่มีโอกาสได้เห็นดวงอาทิตย์ของวันพรุ่งนี้แล้วล่ะ! มิสู้ให้ข้าส่งพวกเจ้าไปลงนรกให้ได้ไปพบหน้าพ่อแม่เสียตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า! จัดการพวกมันที!”
“ขอรับ คุณชาย”
เด็กรับใช้กรูกันเข้ามาแล้วเริ่มลงไม้ลงมือทุบตีพวกซือหม่าโยวเล่อซึ่งถูกผนึกพลังยุทธ์เอาไว้ จึงย่อมมิใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาอยู่แล้ว แต่ละคนจึงถูกต่อยตีจนหน้าตาปูดโปน
ณ เรือนพักอีกหลังหนึ่งของตระกูลซือหม่า ซือหม่าหลินและซือหม่าชิงนั่งอยู่กับอีกหลายคน
มีคนถามว่า “พี่ใหญ่ ข้าไม่เข้าใจจริงๆ เลย เพราะเหตุใดท่านจึงต้องทำสัญญาสามปีอะไรนี่กับปรมาจารย์วิญญาณตัวเล็กๆ คนหนึ่งด้วยเล่า สิ้นเปลืองเวลาสามปีไปเปล่าๆ”
“เรื่องนี้ เทือกเขาสั่วเฟยย่านั้นอันตรายเพียงใดเจ้าก็รู้ดี ต่อให้คนผู้นั้นมีพรสวรรค์เหนือมนุษย์ ก็คงไม่มีความสามารถมากพอที่จะผ่านมาได้หรอก”
“หากยังไม่ถึงระดับราชันวิญญาณ ก็ไม่มีทางทำลายสิ่งกีดขวางนั้นได้หรอก ข้าว่าวันนี้เขาไม่มีทางมาตามสัญญาได้แน่”
ทุกคนล้วนไม่เชื่อว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะมาในวันนี้ได้ จึงพากันส่ายหน้า คิดว่าซือหม่าหลินเพียงแค่ให้พวกซือหม่าเลี่ยมีชีวิตอยู่ต่อมาเปล่าๆ สามปีเท่านั้น
“ข้าเชื่
