อว่าเขาจะมาแน่” เงาร่างเมื่อสามปีก่อนปรากฏขึ้นเบื้องหน้าซือหม่าชิงโดยไม่ทันรู้ตัว เขาเอ่ยว่า “เจ้าเด็กผู้นั้น เขาต้องมาอย่างแน่นอน”
“ถ้าหากไม่มา พวกเราก็จะจัดการกับพวกซือหม่าเลี่ยแล้วนะ!” ซือหม่าเค่อพูด
ถึงแม้ว่าเขาจะมีพลังยุทธ์ไม่สูงนัก แต่ด้วยระดับความอาวุโส เขาจึงมีสิทธิ์นั่งอยู่ตรงนี้ด้วยเช่นกัน
ซือหม่าหลินนั่งอย่างสงบนิ่งราวกับพระพุทธรูป มิได้ร่วมคุยกับพวกเขาเลยว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะมาหรือไม่มา
เขายกถ้วยชาขึ้นดื่มอึกหนึ่งแล้วมองใบชาในถ้วย ที่แท้แล้วในใจเชื่อหรือไม่เชื่อว่าเขาจะมากันแน่นหนอ
ทันใดนั้นเขาก็มองไปด้านนอกในทันใด จากนั้นแววตาก็ปรากฏรอยยิ้มจางๆ
“ตระกูลซือหม่า ครตามสัญญา ข้า ซือหม่าโยวเย่ว์ มาทวงสัญญาแล้ว!”
เสียงตะโกนดังลั่นไปกว่าครึ่งของบ้านตระกูลซือหม่า แม้กระทั่งบรรดาคนที่อยู่ในเรือนอันห่างไกลก็ยังได้ยินกันหมด
ขณะนี้พวกซือหม่าโยวหมิงถูกทำร้ายเสียจนยับเยินแล้ว แต่ละคนนอนแผ่อยู่บนพื้น แม้กระทั่งเรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นมาก็ยังไม่มี หลังจากที่ซือหม่าโยวเจ๋อให้เด็กรับใช้ทุบตีพวกเขาไประยะหนึ่งแล้วจึงค่อยออกมา
เมื่อได้ยินเสียงของซือหม่าโยวเย่ว์ พวกเขาก็พากันหลั่งน้ำตา
“เป็นเสียงของโยวเย่ว์จริงๆ เสียด้วย” ซือหม่าโยวหมิงพูดอย่างตื่นเต้น
“น้องห้ามาแล้วจริงๆ สินะ…” ซือหม่าโยวฉีมองไปยังทิศทางของประตูใหญ่แล้วเอ่ยว่า “เทือกเขาสั่วเฟยย่าอันตรายขนาดไหน แล้วเขาผ่านมาได้อย่างไรกัน”
“ผู้ที
