นว่า “ในเมื่อทุกคนต่างก็อยากเห็น เช่นนั้นก็ตกลงซื้อขายกันที่นี่เลยแล้วกัน”
พนักงานไม่มีข้อโต้แย้งในเรื่องนี้ เขาเอ่ยว่า “คุณหนูท่านนี้ ที่นี่พวกเราให้ราคายาวิเศษขั้นหนึ่งเม็ดละสามสิบตำลึงทอง ยาวิเศษขั้นสองเม็ดละหกสิบตำลึงทอง ยาวิเศษขั้นสามเม็ดละหนึ่งร้อยตำลึงทอง ยาวิเศษขั้นสี่เม็ดละสามร้อยตำลึงทอง แต่ถ้าหากเป็นยาที่มีความพิเศษ ราคาก็จะไม่ถูกจำกัดโดยระดับขั้นขอรับ”
เป่ยกงถังพยักหน้า นับว่าราคาสมเหตุสมผล ไม่ขูดเลือดขูดเนื้อจนเกินไป
หลังจากนั้นพนักงานก็นำนางมาตรงหน้าโต๊ะยาว หมายจะให้นางวางยาวิเศษลงบนนั้น แต่เป่ยกงถังกลับส่ายหน้าแล้วพูดว่า “โต๊ะแค่นี้ไม่พอให้ข้าวางหรอก”
เสียงของนางเบามาก แต่กลับทำให้ผู้คนในที่นั้นหัวใจสั่นสะท้าน
โต๊ะยาวเช่นนี้ก็ไม่พอให้วางอย่างนั้นหรือ นางมิได้มีเพียงแค่สองสามเม็ดหรือไร
พนักงานสะดุ้งคราหนึ่งก่อนจะหันไปออกคำสั่งกับสาวใช้ด้านข้าง
“นี่ เจ้าจะมียาวิเศษมากมายถึงเพียงนั้นเลยหรือไร เจ้าเป็นนักหลอมยากับเขาด้วยอย่างนั้นหรือ ก่อนหน้านี้เห็นไม่เคยได้ยินเรื่องนักหลอมยาบ้านนอกมาก่อนเลย” ซือหม่าโยวเจ๋อพูด
“เป็นหรือไม่เป็นแล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วยเล่า เจ้ากินอิ่มเกินไปจนไม่มีอะไรทำ ต้องมาจุ้นจ้านกับเรื่องของคนทั้งโลกเลยหรืออย่างไร” เป่ยกงถังตะคอกใส่อย่างไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย
“เจ้า!” ซือหม่าโยวเจ๋อโมโหจนเท้ากระดกขึ้น เขาชี้หน้าเป่ยกงถังด้วยแววตาเดือดดาล
“ทำไม ข้าพูดไ
