ม่ถูกต้องหรือ” เป่ยกงถังหัวเราะอย่างเย็นชา “ข้าจะใช่นักหลอมยาหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้าเลยแม้แต่ปลายขน แล้วเจ้าจะมาลับๆ ล่อๆ อยู่ตรงนั้นทำไมกันเล่า!”
ซือหม่าโยวฉิง ซือหม่าโยวหยาง และหั่วจือเหยียนเดินลงมาจากด้านบน เมื่อเห็นสถานการณ์ตึงเครียดเบื้องล่างแล้วจึงส่งเสียงถามว่า “มีเรื่องอะไรกันหรือ”
“ไม่มีอะไรหรอก คุณหนูหั่วบอกว่าพวกเราไม่มีเงินมาใช้จ่ายที่นี่ เป่ยกงจึงอยากขายยาวิเศษแลกเงิน เพื่อเลี่ยงไม่ให้คุณหนูหั่วหัวเราะเยาะว่าไม่มีเงิน!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างเรียบเรื่อย
หั่วจือเหยียนและซือหม่าโยวหยางเป็นพวกเข้าอกเข้าใจผู้อื่น เมื่อได้ยินวาจานี้ของซือหม่าโยวเย่ว์ก็พอจะเดาได้รางๆ ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น หั่วจือเจียวและซือหม่าโยวเจ๋อจะต้องล่วงเกินพวกซือหม่าโยวเย่ว์อีกแล้วอย่างแน่นอน
ในขณะนี้เอง สาวใช้คนหนึ่งก็เดินเข้ามาที่ข้างโต๊ะยาว นางโบกมือคราหนึ่ง โต๊ะยาวหนึ่งเมตร กว้างสองเมตรตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมา
จากพนักงานของพวกเขาจึงเอ่ยว่า “คุณหนู โต๊ะเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ ขอเชิญหยิบยาวิเศษของท่านออกมาได้เลย”
เป่ยกงถังเดินเข้ามาแล้วโบกมือคราหนึ่ง ยาวิเศษกว่าพันขวดจึงปรากฏขึ้นบนโต๊ะ ทำให้ผู้คนในที่นั้นตื่นตะลึงขึ้นมาในทันใด
เมื่อครู่พวกซือหม่าโยวเจ๋อพูดว่าก็แค่ยาวิเศษเม็ดสองเม็ดเท่านั้น นี่เท่ากับเป็นการตบหน้าพวกเขาอย่างรุนแรง ทั้งยังตบเสียฉาดใหญ่อีกด้วย
พนักงานผู้นั้นก็สะดุ้งคราหนึ่ง
