เช่นกัน หลังจากนั้นจึงเอ่ยว่า “คุณหนู ยาวิเศษมากมายถึงเพียงนี้ พวกเราจำเป็นต้องคำนวณให้ละเอียดสักครู่หนึ่งก่อนนะขอรับ”
“ได้สิ” เป่ยกงถังหยิบเก้าอี้ตัวหนึ่งออกมานั่งลงโดยไม่พูดอะไรอีก
พนักงานรีบกวักมือ เรียกอีกหลายคนมานับยาวิเศษเหล่านี้โดยละเอียด
“คุณหนู ทั้งหมดนี้มียาวิเศษขั้นหนึ่งหนึ่งพันหนึ่งร้อยเม็ด ยาวิเศษขั้นสองแปดร้อยเม็ด ยาวิเศษขั้นสามแปดร้อยเม็ด แล้วก็มียาวิเศษขั้นสี่สองร้อยเม็ดด้วยขอรับ” พนักงานเก็บยาวิเศษบนโต๊ะเรียบร้อยแล้วจึงแจ้งจำนวนที่นับโดยละเอียดให้พวกเขาทราบ
เมื่อได้ยินจำนวนยา ผู้คนในที่นั้นก็สูดปากดังเฮือกอย่างตกใจ ถ้าหากเป็นสมาชิกของตระกูลทั่วไปก็คงมิได้มียาวิเศษมากมายเช่นนี้กระมัง นอกจากนักหลอมยาแล้ว ใครจะมียาวิเศษติดตัวมากมายเช่นนี้กันเล่า
ซือหม่าโยวหยางมองเป่ยกงถังอย่างจนคำพูด เขาที่เป็นผู้สืบทอดของตระกูลซือหม่ายังมียาวิเศษติดตัวเพียงแค่ร้อยกว่าเม็ดเท่านั้น แต่คนผู้นี้เพียงคนเดียวกลับมีอยู่มากมายถึงเพียงนี้ การเป็นนักหลอมยามันดีเช่นนี้นี่เอง!
“เช่นนั้นเอายาวิเศษของข้ามาขายด้วยเลยแล้วกัน เก็บไว้ในแหวนก็กินที่เปล่าๆ!” โอวหยางเฟยเดินเข้ามาแล้วโบกมือคราหนึ่ง บนโต๊ะก็เต็มไปด้วยขวดหยกอีกครั้ง
คราวนี้ทุกคนต่างก็ตะลึงลาน แม้กระทั่งโอวหยางเฟยก็ยังเป็นนักหลอมยาด้วย ก่อนหน้านี้ยังพูดอยู่ว่าพวกเขาไม่มีเงิน ตอนนี้จึงได้รู้ว่าพวกเขามีเงินมากกว่าพวกตนเสียอีก
ถึงแม้ว่าพวกซือหม
