ไปพักให้เร็วหน่อยดีกว่า ขอลา”
พวกเขาจากไปโดยมิได้พูดอะไรกับคนของตระกูลซือหม่ามากมายนัก
ซือหม่าโยวหลินมองเงาร่างที่จากไปของพวกเขาแล้วรู้สึกแปลกพิกลอยู่บ้าง แต่คนเหล่านี้มีอะไรผิดปกติเขาก็มิอาจบอกได้
“ไปกันเถิด พวกเราก็กลับกันด้วย…”
พวกเว่ยจือฉีมาถึงด้านนอกแล้วหาโรงเตี๊ยมที่ดูพอใช้ได้แห่งหนึ่งเข้าไปพัก หลังจากนั้นแต่ละคนจึงเริ่มต้นพักผ่อน คนอื่นๆ ออกไปตะลอนกันอีกครั้ง แต่กลับเรียกเสียไพเราะว่าออกไปสืบหาข่าว ทิ้งบางคนเอาไว้ให้นอนหัวหมุนอยู่บนเตียงตามลำพัง
พอพวกเขากลับมาในยามราตรี ก็นำข่าวที่ไปสืบหามาด้วย
“ตระกูลซือหม่าเป็นขุมอำนาจชั้นหนึ่งแห่งดินแดนอี้หลินอย่างไม่ต้องสงสัย แค่จวนก็แทบจะมีขนาดเท่าเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งแล้ว กินพื้นที่ผืนใหญ่ในเมืองอันหยางแห่งนี้เลยทีเดียว!”
“คนเมืองอันหยางนี้ล้วนทำราวกับคนตระกูลซือหม่าเป็นเทพเจ้าเลยล่ะ”
“ได้ยินว่าตระกูลซือหม่ามียอดฝีมืออยู่มากมาย คนรุ่นเยาว์ก็ยิ่งโดดเด่น”
“แต่มีคนบอกว่าตระกูลซือหม่าอาจตกต่ำลงกลายเป็นขุมอำนาจชั้นสองแล้ว”
“ดูเหมือนว่าตระกูลซือหม่าจะเกิดการแตกแยกภายใน”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองพวกเขาด้วยแววตาโศกเศร้าหาใดเปรียบ “เรื่องพวกนี้พวกเจ้ารอข้าออกไปสืบพร้อมกันก็ได้นี่”
“มิใช่ว่าพวกเราอยากรู้สถานการณ์เพราะเห็นเจ้าร้อนใจหรอกหรือ” เจ้าอ้วนชวีพูด
“เช่นนั้นพวกเจ้าสืบพบข่าวคราวของพวกท่านปู่แล้วหรือยัง” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“เออ… เรื่องนี้ยังไม่พบเล
