วกเขาแล้ว ยามปกติจะต้องทำเรื่องชั่วร้ายไม่น้อยแน่ แต่คิดไม่ถึงว่าตอนนี้จะเสร็จพวกเราเสียแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มจนปากแทบจะฉีกถึงรูหูแล้ว
เป่ยกงถังเห็นท่าทีของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วอดส่ายหน้ามิได้ เมื่อครู่เรียกภรรยาอย่างเป็นธรรมชาตินัก นี่ก็คงเป็นการหยอกเย้านางกระมัง ตอนนี้เธอยังแสดงการปล้นชิงได้อย่างเฉียบขาดและชัดเจนอีกด้วย เป็นจอมโจรได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องเลย!
“เวลาก็ล่วงเลยมามากแล้ว พวกเรากลับกันดีกว่า มิฉะนั้นพวกเขาจะกังวลใจเอาได้นะ” เป่ยกงถังระงับความอยากกลอกตาใส่เอาไว้แล้วมอบแหวนของชายหนุ่มลามกให้
“ได้สิ” ซือหม่าโยวเย่ว์เก็บแหวนลงไป ก่อนจะพูดกับเชียนอินว่า ลำบากเจ้าแล้ว ประโยคหนึ่ง หลังจากนั้นจึงเก็บตัวมันกลับเข้าไปในเจดีย์วิญญาณแล้วพูดกับเป่ยกงถังว่า “ไปกันเถิด”
ตอนที่พวกเธอกลับไปถึงโรงเตี๊ยม พวกเว่ยจือฉีกลับมิได้เป็นห่วงพวกเธอมากมายถึงเพียงนั้นอย่างที่จินตนาการเอาไว้ พวกเขากำลังดื่มชากันอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ของโรงเตี๊ยม
มีเพียงเสี่ยวถูเท่านั้นที่เห็นพวกเธอแล้วโบกไม้โบกมือให้พร้อมรอยยิ้ม
“เป็นเช่นไรบ้าง” เจ้าอ้วนชวีแค้นใจต่อผู้ที่ทำร้ายตนจนได้รับบาดเจ็บเป็นอย่างยิ่ง เดิมทีวันนี้ก็คิดจะไปด้วย แต่ถูกซือหม่าโยวเย่ว์บอกว่าเกะกะ ให้รออยู่ที่โรงเตี๊ยมเสีย
“ดูจากสภาพของพวกนางสองคนก็รู้แล้วว่าจะต้องสำเร็จอย่างแน่นอน!” เว่ยจือฉีพูดพร้อมรอยยิ้ม
ซือหม่าโยวเย่ว์และเป่ยกงถังนั่งลงแล้วดื่มชาที
