ม่าโยวเย่ว์รู้ว่าไป๋หยวนฉุนหายดีแล้ว ดังนั้นจึงมิได้ตกใจแต่อย่างใด ทว่าเมื่อหลี่ขุยเข้าไปแล้วเห็นคนที่นั่งอยู่บนเตียง ก็พูดตะกุกตะกักว่า “ทะ…ท่านหัวหน้ากลุ่ม?”
“หลี่ขุย เจ้ากลายเป็นคนติดอ่างไปตั้งแต่เมื่อใดกัน” ไป๋หยวนฉุนถามยิ้มๆ
หลี่ขุยเดินเข้าไปอย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นไป๋หยวนฉุนที่สมบูรณ์ไร้จุดบกพร่อง จึงถามอย่างไม่อยากเชื่อว่า “ท่านหัวหน้ากลุ่มขอรับ เป็นท่านจริงๆ ด้วย ท่านไม่เป็นอะไรแล้ว!”
“อืม พวกโยวเย่ว์ช่วยข้าเอาไว้น่ะ” ไป๋หยวนฉุนพูดจบก็มองพวกโยวเย่ว์อย่างซาบซึ้งปราดหนึ่ง
หลี่ขุยคิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะรักษาไป๋หยวนฉุนให้หายดีได้จริงๆ จึงหมุนกายแล้วโค้งคำนับให้พวกเขาก่อนจะเอ่ยว่า “ขอบใจพวกเจ้ามาก”
ซือหม่าโยวเย่ว์เข้าไปประคองหลี่ขุยขึ้นมาแล้วพูดว่า “ท่านอาหลี่เกรงใจเกินไปแล้ว”
“พี่ฉุน ตั้งแต่เมื่อวานตอนบ่ายจนถึงขณะนี้ มีคนจากไปกว่าร้อยคนแล้วนะ” ซุนหรานหร่านพูด “ข้าคิดถึงภายภาคหน้า เกรงว่าจะยังมีผู้คนไม่น้อยไปสวามิภักดิ์กับกลุ่มโอหัง”
ไป๋หยวนฉุนไม่แปลกใจแต่อย่างใด หลายปีมานี้กลุ่มนกนางนวลพัฒนาขึ้นมาเร็วเกินไป ผู้คนที่รับเข้ามาก็มิใช่ต้นกล้าชั้นดีทั้งหมด และมิใช่ว่าทุกคนจะมีใจภักดี เขาเองก็อยากอาศัยโอกาสนี้ทำความสะอาดกลุ่มนกนางนวลสักคราเช่นกัน
“ระดับสูงไปกันมากน้อยแค่ไหนหรือ”
“ไปกันเจ็ดแปดคนแล้ว ส่วนระดับอาวุโสก็ไปคนหนึ่งด้วย” ซุนหรานหร่านเอ่ยตอบ
“ใครน่ะ”
“หยางเฉิง”
หยางเฉิงมิได้มีผลก
