ระทบอันใดต่อซือหม่าโยวเย่ว์ แต่ก็คาดเดาได้ว่าคนผู้นั้นคงจะเป็นผู้ที่เปิดเผยข่าวที่พวกเขาสังหารฉินอู่ออกไป
“คิดไม่ถึงว่าหยางเฉิงจะไปสวามิภักดิ์ต่อผู้อื่น แล้วขายข่าวของพวกเราเพื่อผลตอบแทน!” หลี่ขุยพูดอย่างโกรธแค้น “ตอนที่เขาจากไปได้บอกเอาไว้ด้วยว่าเขาถูกกลุ่มโอหังซื้อตัวไปตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว ข้าก็คิดอยู่ว่าเหตุใดกลุ่มโอหังถึงได้ล่วงรู้เรื่องราวทั้งหมดของพวกเราตลอดสองปีนี้”
เป็นเช่นนี้ไปเสียได้…
“ตอนนี้อย่าแพร่งพรายเรื่องที่ข้าหายดีแล้วออกไปเป็นอันขาด ข้าอยากจะเห็นนักว่าสุดท้ายแล้วคนพันกว่าคนจะเหลืออยู่สักเท่าไหร่!” ไป๋หยวนฉุนพูด
“ขอรับ ท่านหัวหน้ากลุ่ม”
“ขอรับ ท่านพ่อ”
อันที่จริงแล้วแผนการที่พวกซือหม่าโยวเย่ว์หารือกันนั้นเรียบง่ายเป็นอย่างยิ่ง เข้ามาคนหนึ่งก็สังหารคนหนึ่ง เข้ามาคู่หนึ่งก็สังหารคู่หนึ่ง และจับโจรก่อนจับจักรพรรดิ จัดการคนกลุ่มโอหังรายตัวก่อน ทหารตัวเล็กตัวน้อยที่เหลือเหล่านั้นก็มิใช่ปัญหาแต่อย่างใด
ซุนหรานหร่านลั่นวาจาว่าผู้ที่ต้องการจากไป กลุ่มทหารรับจ้างก็จะไม่ตำหนิพวกเขา แต่เมื่อใดที่จากไปแล้วก็จะถือว่ามิใช่คนของกลุ่มนกนางนวลอีกตลอดกาล ถ้าหากกลุ่มนกนางนวลโชคดี รอดพ้นหายนะคราวนี้ไปได้ คนเหล่านั้นก็มิอาจกลับมาได้อีกแล้ว
มีคำพูดของซุนหรานหร่านแล้ว ผู้คนไม่น้อยที่ยังหาข้ออ้างในการจากไปมิได้ก็จากไปโดยไม่บอกกล่าว ไม่ต้องหาข้ออ้างอีกแล้ว คนส่วนใหญ่ในบรรดาพวกเขาเหล่านั้นก
