“คนของกลุ่มโอหังไปกับข้าให้หมด!”
ในขณะที่ซือหม่าโยวเย่ว์ซึ่งกำลังบำเพ็ญลืมตาขึ้นนั้นเอง เธอในตอนนี้ได้ฟื้นฟูกลับสู่สภาวะที่ยอดเยี่ยมที่สุดเรียบร้อยแล้ว
เจ้าไก่ฟ้าเข้ามาจากด้านนอกแล้วเอ่ยว่า “คนของกลุ่มโอหังมาแล้ว”
“มาได้ตรงเวลาเสียจริง! พวกเราก็ไปดูกันดีกว่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ลงมาจากเตียง ตอนที่เดินผ่านก็ตบบ่าเจ้าไก่ฟ้าแล้วพูดว่า “อีกประเดี๋ยวขอให้เจ้าช่วยอารักขาพวกจือฉีกับบ้านท่านลุงให้ปลอดภัยอย่างสุดความสามารถด้วยนะ”
“แล้วเจ้าเล่า” เจ้าไก่ฟ้าถาม
“ข้าหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์แย้มยิ้ม “วันนี้ข้าจะต่อสู้ให้เต็มที่สักครา เพื่อทดสอบความสามารถของข้าในตอนนี้สักหน่อย!”
“หากประสบอันตรายเข้าจะทำเช่นไรเล่า” เจ้าไก่ฟ้ามองดูรอยยิ้มบนใบหน้าซือหม่าโยวเย่ว์ รอยยิ้มนั้นร้ายกาจยิ่งนัก แต่เขากลับมิได้รู้สึกต่อต้านเลยแม้แต่น้อย ทว่าเป็นกังวลเรื่องความปลอดภัยของเธอแทน
“ข้าไม่มีทางไปสู้กับผู้ที่มีพลังยุทธ์สูงกว่าข้ามากอย่างแน่นอน ข้ามิใช่คนโง่หรอกนะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดจบก็เดินผ่านเจ้าไก่ฟ้าออกไป ทิ้งให้เขายืนงงงันอยู่อย่างนั้น
………………………………………….
