ยนอก การบำเพ็ญที่หยุดชะงักไปจึงค่อยๆ เริ่มต้นดำเนินต่อไปใหม่อย่างช้าๆ
พลังจิตของเธอถูกใช้มากเกินไป ปราณวิญญาณก็หมดสิ้นไปอย่างสมบูรณ์ ร่างกายทั้งหมดหยุดการเคลื่อนไหวไปอย่างสิ้นเชิงราวกับเครื่องยนต์ที่ไร้น้ำมัน ถ้าหากมิใช่เพราะหมัวซาช่วยเหลือเธอ ก็ไม่รู้ว่าผลที่ตามมาจะกลายเป็นเช่นไร
หมัวซาเก็บขวดหยกลงไป ยังอยากจะขยี้ใบหน้าของซือหม่าโยวเย่ว์เพื่อระบายความไม่พอใจของตนอีกครั้ง แต่เพิ่งจะสัมผัสถูกใบหน้าของเธอ ยังมิทันได้ลงมือทำอะไร มือของเขาก็กลายสภาพกลับไปเป็นเช่นก่อนหน้านี้เสียแล้ว
“อยู่ได้เพียงแค่ชั่วคราวแค่นี้เท่านั้นเอง”
หมัวซามิใคร่จะพอใจกับความสามารถของตัวเองในตอนนี้สักเท่าใดนัก ถึงแม้ว่าหลังจากทำพันธสัญญากับซือหม่าโยวเย่ว์แล้ววิญญาณของตนจะฟื้นฟูขึ้นมาไม่น้อย แต่ก็ยังคงทำให้เขารู้สึกไร้เรี่ยวแรงอยู่ตลอด
“คราวหน้าหากยังเป็นเช่นนี้อีก ข้าจะแขวนเจ้าขึ้นมาฟาดแล้วนะ!”
หมัวซาพูดจบแล้วก็กลับเข้าไปภายในสร้อยข้อมือ มิได้ตระหนักเลยว่ามีความตามใจแฝงอยู่ในน้ำเสียงของตนเล็กน้อย
ซือหม่าโยวเย่ว์คล้ายกับรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง ถึงขนาดที่ขมวดคิ้วแม้ในยามหมดสติ
ที่อีกด้านหนึ่ง ตอนที่พวกไป๋อวิ๋นฉีกลับไปนั้นเอง ไป๋หยวนฉุนได้ฟื้นขึ้นมาแล้ว กำลังดูดซับฤทธิ์ยาที่เหลืออยู่ในสระน้ำ
“ท่านพ่อ ท่านฟื้นแล้ว!” ไป๋อวิ๋นฉีมองไป๋หยวนฉุนอย่างตื่นเต้น
ไป๋หยวนฉุนที่อยู่ในน้ำเห็นภรรยาของตน จึงเอ่ยอย่างสงสัยว่า “ข้าม
