้าคน ทว่าพวกเขาไม่เพียงแต่จะไม่มอบตัวพวกตนออกไปให้สิ้นเรื่องสิ้นราวเท่านั้น แต่กลับยังปลอบใจเธอท่ามกลางสถานการณ์เช่นนี้อีก ไม่รู้จริงๆ ว่าจะบอกว่าพวกเขาโง่หรือเซ่อดี
แต่บุญคุณเช่นนี้ก็ทำให้เธอซาบซึ้งจากใจจริง
“พวกเจ้าวางใจเถิด ข้าจะต้องรักษาท่านลุงได้อย่างแน่นอน” ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่รู้ว่าจะแสดงความรู้สึกในใจตนออกไปเช่นไร จึงได้แต่สัญญาเช่นนี้ออกไปก่อน
ราชสำนักจันทร์ประจิมหรือ ดี ดีมาก
“โยวเย่ว์ ท่านพ่อข้าจะกลับไปเป็นเหมือนก่อนหน้านี้ได้จริงๆหรือ” ไป๋อวิ๋นฉีถามพลางมองซือหม่าโยวเย่ว์
“อื้ม” ซือหม่าโยวเย่ว์มาที่ข้างเตียงแล้วดูอาการของไป๋หยวนฉุนอยู่ครู่หนึ่งพลางเอ่ยว่า “ข้าต้องการสภาวะแวดล้อมอันเงียบสงบ ให้ผู้อื่นออกไปให้หมดจะเป็นการดีที่สุด”
พร้อมกันนี้ก็เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้ผู้อื่นล่วงรู้สถานการณ์ที่นี่ด้วย
“ไม่มีปัญหา”
“เตรียมสระน้ำแห่งหนึ่ง อืม… ยาวสักสามเมตร ลึกสักหนึ่งเมตรก็ใช้ได้แล้ว”
“ได้สิ”
“นอกจากนี้ ให้เป่ยกงถังและโอวหยางเฟยมาช่วยข้าด้วย”
คราวนี้เป็นซุนหรานหร่านที่ออกไป บอกว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะช่วยชีวิตไป๋หยวนฉุน ตอนที่คนเหล่านั้นถามถึงอาการของไป๋หยวนฉุน ซุนหรานหร่านก็พูดสิ่งที่ซือหม่าโยวเย่ว์พูดก่อนหน้านี้ให้ฟังรอบหนึ่ง
คนเหล่านี้ได้ฟังว่าต่อให้รักษาหาย ก็ได้แต่นอนเป็นคนพิการอยู่บนเตียง ก็แสดงสีหน้าแตกต่างกันออกไป
“ต่อให้หลังจากนี้ทำได้แค่นอนอยู่บนเตียง ข้าก็จะช่วยชีวิตเขาเอาไ
