ว้ ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะตกต่ำลง แต่กลุ่มทหารรับจ้างจะตกต่ำไปด้วยมิได้ สิ่งใดที่พวกเจ้าควรทำก็จงทำกันต่อไป อย่าทำให้ข้าวุ่นวาย เข้าใจหรือไม่”
“เข้าใจขอรับ!”
“แยกย้ายกันไปได้แล้ว” ซุนหรานหร่านโบกไม้โบกมือ คนเหล่านั้นจึงไปจากลานบ้าน
พวกเป่ยกงถังยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน เมื่อครู่คนเหล่านั้นเล่าเหตุผลที่ไป๋หยวนฉุนได้รับบาดเจ็บให้ฟังแล้ว ทำให้ทั้งสี่คนตำหนิตัวเองอยู่บ้าง จึงอยากลองดูว่าพอจะช่วยอะไรได้บ้างหรือไม่
“พวกเจ้าเข้ามาสิ” ซุนหรานหร่านพูดกับพวกเขา
เมื่อเห็นพวกเป่ยกงถังเข้าไป เสี่ยวถูจึงตามเข้าไปด้วยเช่นกัน
“โยวเย่ว์ จริงหรือที่ท่านลุงเขา…” เจ้าอ้วนชวีมองไป๋หยวนฉุนที่นอนลมหายใจรวยรินอยู่บนเตียงพลางเอ่ยขึ้น
“ยังพอมีหนทางช่วยเหลืออยู่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แต่ข้าต้องการความช่วยเหลือจากพวกเจ้า”
“ต้องการให้พวกเราทำอะไร เจ้าก็บอกมาได้เลยนะ”
“ได้”
เรือนแห่งนี้มีสระน้ำที่ซือหม่าโยวเย่ว์ถามหาอยู่สระหนึ่งพอดี เธอจึงให้ไป๋อวิ๋นฉีเติมน้ำเข้าไปในบ่อ หลังจากนั้นจึงนำเครื่องยาจำนวนมากมาทำการกลั่นร่วมกันกับเป่ยกงถังและโอวหยางเฟย ทำการกลั่นตัวยาเพื่อสกัดสารสำคัญออกมาใส่ลงไปในน้ำจนหมด รอจนน้ำเปลี่ยนสี พวกเป่ยกงถังทำกันต่อไป ส่วนเธอก็ไปถอนเข็มเงินออกจากร่างของไป๋หยวนฉุน แล้วให้ไป๋อวิ๋นฉีอุ้มเขากระโดดลงไปในสระน้ำ
“อวิ๋นฉี เจ้าต้องประคองท่านลุงให้ดีนะ อย่าให้เขาล้มลงไปเป็นอันขาด” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
